Dziedzictwo Cieni Autorski świat dark fantasy: kroniki, lore i mechanika.
Archiwum opowieści z Północnego Beredunu, gdzie cień nowych bogów pada na ruiny dawnego świata, a przetrwanie ma swoją cenę.
Kroniki
Zapiski bohaterów, świadków i ocalałych. To tutaj historia świata spotyka się z losem tych, którzy próbują przetrwać po Zaćmieniu.
Archiwum pozwala śledzić ich opowieści według bohaterów, autorów, kampanii i drużyn.
Filtry
Kroniki można zawężać po autorze, bohaterze, kampanii i okresie, żeby szybciej odnaleźć właściwy wątek w archiwum.
Zachowany fragment dziennika Aramisa dotyczy jego starszej wyprawy z Talesarem, Xinarem Angnarem, Rudym i Młodym: misji sprowadzenia Artura de Greska do Dermath oraz klątwy miasta Ewrat. Dopiero po latach Aramis dołączył do innej drużyny, znanej z kronik Tomosa, Druma i Krissa Lazarusa.
Tomos opuszcza klasztor i rusza w pierwszą wyprawę, która szybko łączy go z Drumem, Aramisem i sprawą zaginionego Strażnika Dominium.
Drum przyjmuje misję Lorda Ceresa i rusza tropem zaginionego Strażnika Dominium, łącząc siły z Aramisem oraz młodym mnichem Tomosem.
Droga do Harak prowadzi Tomosa do opuszczonej wioski, gdzie cisza, choroba i dziwne zachowanie mieszkańców zapowiadają coś znacznie gorszego.
Wyprawa do Harak odsłania milczącą, wymarłą wioskę i pierwsze ślady zarazy, która zmienia zwykłe zadanie w walkę o przetrwanie.
Po pobycie w Zandarze Tomos i towarzysze ruszają ku Lurii, szukając tropów związanych z Włócznią Przeznaczenia.
Poszukiwania w Zandarze prowadzą Druma i towarzyszy do Lurii, gdzie trop Włóczni Przeznaczenia splata się z coraz mroczniejszym zagrożeniem.
Zaginięcie dzieci prowadzi drużynę do Zielonej Wieży, gdzie prośba wieśniaków szybko zmienia się w niebezpieczną wyprawę.
Zapis tego rozdziału prawie nie przetrwał, a strzępy kroniki wskazują na drogę ku Zielonej Wieży i późniejszą niewolę Druma.
Ucieczka z Zielonej Wieży zostawia Tomosa zatrutego i wyczerpanego, a drużyna musi mierzyć się ze skutkami starcia z jej mieszkańcami.
Po wydarzeniach w Zielonej Wieży drużyna próbuje utrzymać przy życiu ocalałych i zrozumieć naturę zła, które dotknęło okolicę.
Po wydarzeniach w Zielonej Wieży drużyna próbuje zdecydować, co zrobić z ocalałymi i jak ruszyć dalej mimo rosnących napięć.
Przygotowania do dalszej drogi kończą się rozdzieleniem drużyny, a Drum staje przed decyzjami, które zmienią układ całej wyprawy.
Na leśnej drodze Tomos i Drum trafiają na bandytów oraz Sheilę, której pojawienie się zmienia skład i dynamikę wyprawy.
Spotkanie z Krissem odsłania nowe informacje o Aramisie i Drumie, a podróż ku dalszym celom staje się coraz mniej oczywista.
Zniszczone rozdziały obejmują brakujący fragment wyprawy Tomosa, znany dziś tylko z listy tytułów i relacji innych uczestników.
Po śmierci Aramisa Kriss przejmuje pamiętnik, mierzy się z żałobą i w Mieście Mgieł staje do pojedynków, które mają pomścić jego brata.
W drodze do Faktrii drużyna spotyka maga Kartisa, trafia na walkę z ogrami i poznaje olbrzyma Gandara oraz legendę miecza Zerrikana.
Kriss, Sheila i Tomos wchodzą do grobowca olbrzymów, gdzie poszukiwania Zerrikana prowadzą ich przez pułapki, próby i ślady dawnej magii.
Wyprawa po Zerrikana schodzi głębiej w grobowiec, a drużyna musi zdecydować, co naprawdę wolno wynieść z miejsca chronionego przez przodków olbrzymów.
W Gardionie Zachodnim Kriss i jego towarzysze poznają Erika, a sprawy świątyń, magii i lokalnych układów zaczynają prowadzić drużynę ku nowym kłopotom.
Erik spłaca dług u Natana, trafia na ludzi wypytujących o grupę awanturników i w podmiejskiej karczmie spotyka drużynę Krissa, Sheili i Tomosa.
Sytuacja w Gardionie Zachodnim wymyka się spod kontroli, zmuszając drużynę Krissa do ucieczki, improwizacji i walki o wydostanie się z miasta.
Po ucieczce z Gardionu Zachodniego Erik zostaje wplątany w sprawę kontraktu na drużynę, poznaje Lucjana Drakke i pomaga odczytać zapis przy skrzyni z uśpionym golemem.
Drużyna bada sprawę Sarah Bell, odkrywając wpływ hipnotyzera i zdobywając dalsze wskazówki prowadzące ku Strażnikom Dominium.
W Lintun Erik i drużyna trafiają na Sarę Bell pozostającą pod wpływem hipnotyzera, a sprawa bardki wciąga go głębiej w tajemnice Strażników Dominium.
W Gardionie Wschodnim drużyna dociera do Strażników Dominium, oddaje Pieśń Trzeciej Pełni Erd i zbliża się do sprawy Włóczni Przeznaczenia.
W Gardionie Wschodnim Erik spotyka Opyrosa, pomaga mu przy rytuale Muzy Snów, a potem uczestniczy w spotkaniu ze Strażnikami Dominium.
Kriss dopowiada dalsze losy wyprawy: spotkanie ze Strażnikami Dominium, przygotowania do poszukiwań Włóczni Przeznaczenia i rozpad drużyny.
Tomos i towarzysze przygotowują plan przeciw Noriasowi, korzystając z map, podstępu i informacji zdobytych od jego sług.
Epilog zamyka losy Tomosa i jego drużyny, prowadząc od wyprawy po Włócznię Przeznaczenia ku ponuremu finałowi w zamku Dreiziga.
Podziękowanie od Mistrza Gry za historię Krissa i jego towarzyszy.
Lyrralt rusza do Kaettler, by zaciągnąć się do wojska, lecz spotkanie z Arturem i tajemniczym Martinem otwiera drogę do większej intrygi.
Na Wyspie Gabros Martin ujawnia prawdziwą tożsamość, a misja dla Aragnora kończy się walką z mantikorą i chaosem wśród magów Wielkiej Rady.
Po powrocie do Kaettler Lyrralt i Drorix zostają wciągnięci w wojenne prawo, Kompanię Karną i misję, która szybko okazuje się zasadzką.
Nowa misja prowadzi część drużyny na ogarniętą wojną wyspę, gdzie Lyrralt musi radzić sobie z oblężeniem, potworami i niepewnymi sojuszami.
Drużyna dociera do Rogatek Lagos, twierdzy na szlaku przez wyspę, gdzie wojna i miejscowe zagrożenia szybko odcinają prostą drogę dalej.
Nortin pada pod naporem wrogów, a Lyrralt i garstka ocalałych muszą szukać ratunku wśród ruin, renegatów i coraz gorszych szans.
W Arnhorn drużyna bierze udział w Wielkim Turnieju, zdobywa sławę i nagrodę, a potem otrzymuje zlecenie odnalezienia skradzionego sztyletu.
Wyprawa do Arkanii prowadzi przez Góry Północne i trop bandy Galkosa, gdzie zwykła podróż zamienia się w starcie z czymś znacznie groźniejszym.
W Bagest Lyrralt trafia do miasta podzielonego między burmistrza i Kapitułę Cienia, a sprawa skradzionego sztyletu prowadzi do magów-renegatów.
Brakujące rozdziały opisują czas, gdy Lyrralt miał szukać tajnego Bractwa Miecza i rozpocząć drogę ku tytułowi Fechmistrza.
Zimowy powrót przez góry niemal kończy się śmiercią Lyrralta, dopóki na jego drodze nie pojawia się Edwin Czarna Strzała.
Powrót do Arnhorn przynosi spotkanie z dawnym organizatorem turnieju, nowe układy i sprawę szulera, która szybko wymaga interwencji.
W Dermath Lyrralt uzgadnia służbę u Elindara Dafe, a drużyna poznaje Taliesina, który wnosi do kompanii własne problemy i ambicje.
Ochrona Dago podczas wyprawy po tajemne teksty prowadzi drużynę do wioski, podziemi i starcia z chimerą.
Tajemniczy list i porwanie Mirandy wciągają Lyrralta w sprawę Szpona, w której tropy prowadzą ku coraz bardziej osobistemu zagrożeniu.
Sowita zapłata daje pretekst do wielkiego ucztowania, ale powrót Gurney’a i dawne napięcia szybko komplikują odpoczynek drużyny.
W baronii bertalskiej drużyna trafia na list gończy za Taliesinem i sprawę sołtysa, która odsłania miejscowe układy oraz nowe niebezpieczeństwa.
Lyrralt przygotowuje zasadzkę, by uwolnić towarzyszy, ale udany atak na konwój uruchamia kolejne konsekwencje.
Po powrocie do Dermath drużyna próbuje dojść do siebie, lecz sprawy Elindara Dafe i Srebrnego Tria ponownie wciągają Lyrralta w kłopoty.
Podróż ku klasztorowi i Zakonowi Feniksa prowadzi przez górskie szlaki, najemników oraz poszukiwania Jabłka Życia.
Droga do zamku Rawinów i spotkanie z Cyriusem kończą się wyprawą, w której na drużynę czekają wywerny i dawne tajemnice.
Po śmierci Srebrnego Tria Lyrralt wraca do Dermath, lecz tropy prowadzą go dalej ku świątyni Lorsha i nowym zobowiązaniom.
Odpoczynek w Lesie Blizn przerywa Kabaxi, który składa Lyrraltowi propozycję wyprawy na wyspę rządzoną przez Tai-Sei’a.
Przygotowania do rejsu na wyspę Tai-Sei’a splatają spotkania z możnymi, zakup biletów i narastające poczucie, że drużyna wchodzi w cudzą grę.
Po zejściu ze statku drużyna poznaje wyspę Tai-Sei’a, jej przewodników, zasady i pierwsze oznaki niebezpiecznej władzy gospodarza.
W gospodzie Lyrralt spotyka Tears, dawną znajomą z czasu opuszczenia Arael, a przeszłość zaczyna mieszać się z bieżącą misją.
Turniej na wyspie Tai-Sei’a wystawia Lyrralta na próbę przed tłumem widzów i przybliża go do konfrontacji z władcą wyspy.
Ostatni zachowany blok streszcza brakujące rozdziały, walkę z Tai-Sei’em, sprawę demonicznego miecza oraz przygotowania do wyprawy do Navarry.
Kaladrin trafia do Ilyron, gdzie proste zlecenie odzyskania rodzinnego amuletu plącze się z opętanym żebrakiem, miejskimi tajemnicami i trudną współpracą.
Goth wyrusza po głowę Cyrusa Siwobrodego, zdrajcy Wilków, zabierając ze sobą Gotreka na pierwszą próbę syna i ucznia. W Zielonym Zajeździe broni domu Svena, bada sprofanowany posąg Natien i trafia na gobliny oraz golema, które odsłaniają trop dawnej magii.
Gotrek opuszcza akademię u boku Gotha, który zabiera go na próbę wiary, krwi i rodzinnej lojalności. Trop apostaty prowadzi przez Zielony Zajazd, napad zbirów, sprofanowaną figurę Natien i gobliny składające ofiarę kamiennemu golemowi.
Mapa goblinów prowadzi Gotha do kopalni zajętej przez bandę Czerwonego Kciuka, gdzie gniew po rozczarowującym skarbie zmienia się w krwawą rozprawę z oprychami. Później kapłan odkrywa spisek sołtysa przeciw krasnoludom i przywraca splugawionemu posągowi Lorsha należną cześć.
Drużyna trafia do kopalni opanowanej przez Czerwony Kciuk i wyzwala więzionych tam ludzi, choć obiecany skarb okazuje się gorzkim żartem. W pobliskiej wiosce Gotrek i Goth odkrywają spisek wymierzony w krasnoludy.
Spotkanie dawnych towarzyszy w Albatrosie prowadzi Gotha pod karczmę, do tuneli pełnych trupów, czaszek i śladów kultu Imsmanaeila. Karczmarz szuka nieśmiertelności, ale prawdziwe zagrożenie pojawia się dopiero wtedy, gdy po bransoletę przychodzi wampir Marius.
Cztery srebrne czaszki prowadzą Gotreka pod Albatrosa, do ukrytego kultu Imsmanaeila i marzenia karczmarza o nieśmiertelności. Sprawa kończy się spotkaniem z prawdziwym wampirem Mariuszem, królewską nagrodą i tropem tajemniczego portalu.
Goth dociera do Lupis z tajemniczym medalionem, szuka wiedzy o wampirach i Zanzibarrze, a potem wpada w środek intrygi wokół święta Błękitnego Smoka. Dalsze karty są nadpalone, więc pełny przebieg zamachu i ucieczki trzeba odtwarzać z równoległych kronik.
Badanie medalionu z podziemi kultu wciąga drużynę w polityczno-religijną intrygę Lupis. Próba powstrzymania zamachu podczas święta Błękitnego Smoka kończy się śmiercią arcykapłana, fałszywymi dowodami przeciw Adrianowi i ucieczką z miasta.
Ten fragment Księgi Gotha przetrwał jedynie jako spalona luka po ucieczce z Lupis i wyprawie ku Opactwu Austir. Losy kapłana z tego okresu pozostają do odtworzenia z zapisków Gotreka i innych świadków drużyny.
Po ucieczce z Lupis drużyna szuka odpowiedzi w Opactwie Austir, u Kaina i na szlaku do Elijeh. Zamiast odpoczynku czekają ją nieudane zlecenie przy grobowcu Randalla, zaszyfrowana mapa po martwych złodziejach i kolejne rozczarowanie ukrytym skarbem.
W Elijeh Goth i drużyna podążają za tropem Felixa, strzępami spalonych notatek i rodziną Hucrele ku Bezsłonecznej Cytadeli. Pod ziemią czekają szczury, koboldy, gobliny i młody biały smok, a kapłan coraz ostrzej ocenia, kto staje do walki, a kto chowa się za plecami innych.
Poszukiwania Felixa kierują drużynę do Kelte i Bezsłonecznej Cytadeli, dawnego miejsca smoczego kultu. Wśród koboldów, goblinów i pułapek Gotrek odnajduje nie tylko ślady zaginionych, ale też młodego białego smoka.
Dalsze zejście w Bezsłoneczną Cytadelę przynosi śmierć Santhisa, walkę z goblinami i splugawiony ogród Belaka. Po zwycięstwie Goth musi ratować Gotreka przed skutkami kryształu, a spotkanie z wysłannikiem Lorsha każe mu inaczej spojrzeć na los syna.
Dalsza wyprawa w głąb Bezsłonecznej Cytadeli przeradza się w kosztowną walkę z goblinami, cieniem i splugawionym ogrodem Belaka. Śmierć Santhisa, brak Felixa i tajemniczy worek z runami zostawiają drużynę z poczuciem zwycięstwa, które niczego nie domyka.
W Strażnicy Armun Goth porzuca drogę do Białego Miasta, gdy porwana szlachcianka prowadzi drużynę przez las zbójców do świątyni An-Ksienamei. Pościg za kultystami kończy się starciem z kościanym wilkiem, magami i imieniem Ulrika wypowiedzianym przez portal.
Adrian Reol pisze do ojca po wydarzeniach w Lupis, próbując wyjaśnić swoją wersję śmierci arcykapłana, zdradę Daniela Askarte, ucieczkę przez Opactwo Austir i dalszy trop kultu An-ksienamei.
Ósmy rozdział kronik Gotreka nie zachował się jako osobna relacja. Wiadomo, że obejmował sprawę Strażnicy Armun, porwanej szlachcianki, świątyni An-Ksienamei i imienia Ulrika, które po raz pierwszy wyraźniej zapowiadało większe zagrożenia wokół drużyny.
Dziewiąty rozdział kronik Gotha zachował się jedynie jako tytuł pośród zniszczonych kart. Wiadomo tylko, że dotyczył Akademii Viskani, a brak znanego równoległego zapisu sprawia, że ten fragment pozostaje jedną z najciemniejszych luk w archiwum.
Dziewiąty rozdział kronik Gotreka przepadł razem z pełniejszym opisem miesięcy szkolenia w Akademii Viskani. Pozostało po nim tylko echo w następnej kronice, gdzie Gotrek wspomina ćwiczenia, zarobione pieniądze, naukę walki i badania nad tajemniczym medalionem.
Dziesiąty rozdział kronik Gotha przepadł wraz ze zniszczonymi kartami z okresu po Akademii Viskani. Wydarzenia związane z Księżycową Skałą można dziś odtworzyć przede wszystkim z równoległej relacji Gotreka.
Po oczyszczeniu imion i szkoleniu w Viskani Gotrek wraca do sprawy amuletów, Golemów Mocy i Ogona Diabła. Prośba Adriana o pomoc przy Księżycowej Skale odsłania ukryte źródło magii, harpie na ruinach wieży i pierwszy wspólny majątek drużyny.
Jedenasty rozdział kronik Gotha należał do utraconego fragmentu Księgi. O pierwszej wyprawie ku Ogonowi Diabła świadczą dziś przede wszystkim zapiski Gotreka, zachowane poza zniszczonym archiwum Gotha.
Droga ku Ogonowi Diabła prowadzi przez Szepczące Bagna, iluzje Gadurskiego Lasu i próbę narzuconą przez nieumarłych Rycerzy Krwi. Na miejscu Gotrek spotyka Mepo, ogląda wizję walki Shadizzara z Oze Dakhe i traci Adriana w starożytnej pułapce.
Dwunasty rozdział kronik Gotha zaginął razem z dalszą częścią opowieści o Ogonie Diabła. O tym, co spotkało drużynę po śmierci Adriana i przy ognistej bramie, opowiada zachowana kronika Gotreka.
Po śmierci Adriana drużyna odkrywa, że amulet cieni jest kluczem do morderczego korytarza pod Ogonem Diabła. Cena okazuje się wysoka: Din niemal umiera, Ziriel traci dłoń, a ognista brama pozostaje zamknięta do czasu odnalezienia kolejnego klucza.
W Lupis Radagast szuka wiedzy o Zanzibarrze i sposobu na wyrwanie się z dotychczasowego życia. Spotkanie z Dinem przed biblioteką staje się początkiem propozycji, która obiecuje mu podróż, potęgę i miejsce w drużynie awanturników.
Radagast dołącza do Drużyny Prim w Twierdzy Argh, poznając Gotha, Gotreka, Ziriel oraz ciężar ich dawnych spraw. Śmierć Draggaka prowadzi kompanię do Wysokiej Wieży, gdzie śledztwo w sprawie porwanej Teresy odsłania karhańskich najemników i tajną aukcję niewolników.
Maskarada w Uśmiechniętych Ustach pozwala Radagastowi wejść w środek podziemnego handlu ludźmi i odnaleźć Teresę. Odbicie dziewczyny przeradza się jednak w starcie z Panem Nocą, magicznym lustrem i demonem przywołanym przez nieznanego mocodawcę.
Mapa barona prowadzi drużynę przez śnieg Wyschniętych Jezior ku starej nekropolii i kapłanom odprawiającym rytuały dla umarłych. Radagast obserwuje, jak wyprawa po łup i pancerze z Ankhegów zmienia się w walkę z bluźnierczym kultem oraz dziwnymi kamiennymi kulami.
Trzynasty rozdział kronik Gotha, opisujący początek sprawy w Wysokiej Wieży, zachował się tylko jako tytuł. Porwanie Teresy de Alvery, śmierć Draggaka i pierwsze ślady aukcji niewolników można czytać w relacjach Gotreka oraz Radagasta.
Gotrek spędza miesiące na szkoleniu magów bojowych Lorsha, zanim śmierć Draggaka sprowadza drużynę do Wysokiej Wieży. Tam poszukiwania porwanej Teresy de Alvery prowadzą od czarnej karety przez najemników z Karhanu do śladu tajnej aukcji niewolników.
Czternasty rozdział kronik Gotha przepadł wraz z opisem finału sprawy Teresy de Alvery. Maskaradę w Uśmiechniętych Ustach, walkę z Panem Nocą i demonem przywołanym przez lustro można odtworzyć z relacji Gotreka oraz Radagasta.
Maskarada w Uśmiechniętych Ustach pozwala drużynie odnaleźć Teresę, lecz kupiec Pan Nocy okazuje się tylko częścią większej sieci. Ratunek arystokratki zamienia się w walkę z magicznym lustrem, przywołanym demonem i cieniem nieznanego mocodawcy.
Piętnasty rozdział kronik Gotha zaginął, zostawiając tylko tytuł wyprawy na Wyschnięte Jeziora. Nekropolię, bluźnierczy rytuał i zdobyte w grobowcu przedmioty opisują równoległe kroniki Gotreka oraz Radagasta.
Mapa barona de Alvery wiedzie Gotreka na zasypane śniegiem Wyschnięte Jeziora, gdzie przeklęci kapłani odprawiają bluźniercze nabożeństwo dla umarłych. Po ciężkiej walce drużyna zdobywa smoczą maskę, magiczne kamienne kule i łup, który pozwala ruszyć dalej ku Paddar.
W drodze do Paddar drużyna ściera się z bandytami, ale prawdziwe brzemię przynosi spotkanie z kalekim Janderem. Jego opowieść staje się wizją dawnej zdrady, purpurowego miecza i rzezi, która pokazuje Radagastowi, że historia potrafi być groźniejsza od napotkanych zbirów.
Postój w Paddar kończy się wyprawą pod Virk, gdzie ciała Talosa i jego ludzi prowadzą do splątanej historii zemsty. Radagast patrzy na szalonego kapłana Lorsha, zjawy zamordowanych i śmierć Vorna, zanim tropy zbiorą się przy spalonym młynie.
Po Virk drużyna wraca na trakt, lecz spokój drogi szybko rozbijają zamachowcy Pajęczej Dłoni i niespodziewani podróżni. Uratowanie Ulricha der Jogga oraz spotkanie z Adamem prowadzą Radagasta ku wiedzy o Mordrokku, drugim amulecie i Mieście Mgieł.
Na drodze do Paddar drużyna mierzy się z bandycką eskortą i opowieścią kalekiego Jandera, która staje się wspólną wizją dawnej tragedii. Historia Gerharda, zamordowanego barona i przeklętego purpurowego miecza pokazuje Gotrekowi, jak łatwo bohaterstwo przechodzi w rzeź.
Urodzinowy postój w Paddar kończy się odkryciem ciał Talosa i jego ludzi pod Virk. Gotrek trafia w sam środek moralnego węzła: szalony kapłan Lorsha, ukryta zemsta wioski, zjawy zabitych i śmierć Vorna prowadzą wszystkich do spalonego młyna.
Nowy tytuł Gotha coraz mocniej wystawia na próbę więź ojca i syna. W drodze do Dirdighen drużyna odpiera zamach Pajęczej Dłoni, ratuje Ulricha der Jogga i zabiera ze sobą dziwnego Adama, którego wiedza wskazuje na Mordrokka oraz drugi amulet w Mieście Mgieł.
Szesnasty rozdział kronik Gotha nie przetrwał, choć jego tytuł wskazuje na drogę ku Paddar i spotkanie z historią Jandera. Bandycki szlak, purpurowy miecz i wizję dawnej tragedii zachowały równoległe relacje Gotreka oraz Radagasta.
Siedemnasty rozdział kronik Gotha, dotyczący morderstwa w Virk, zachował się jedynie w tytule. Sprawę Talosa, upiorów, spalonego młyna i śmierci Vorna trzeba odtwarzać z relacji Gotreka oraz Radagasta.
Osiemnasty rozdział kronik Gotha domyka utracony ciąg IX-XVIII. Drogę do Dirdighen, zamach Pajęczej Dłoni, Ulricha der Jogga i dziwnego Adama można dziś czytać w równoległych zapiskach Gotreka oraz Radagasta.
Wyprawę do Miasta Mgieł przerywają chłopi niosący srebro z podziemi dawnego Hamnossa. Radagast schodzi z drużyną do ruin, gdzie pułapki, alchemiczne ślady, kaplica Baurusa i drzwi pełne udręczonych dusz zapowiadają coś znacznie starszego niż zwykły skarb.
Po Hamnossie Radagast dochodzi do siebie, zgłębia magię i słucha opowieści o Władcy, wojnie z Zanzibarrem oraz mgle wokół Miasta Mgieł. Zanim drużyna dociera do celu, obca siła wyrywa ją z traktu i rzuca na cudze pole bitwy.
Po magicznym przywołaniu drużyna próbuje ocalić ciężko rannego Gotha i zrozumieć własną rolę w cudzej wojnie. Wizja kapłanek Arianne prowadzi do sprawy przeklętych medalionów, a konflikt ojca z synem kończy się brutalną inicjacją Gotreka.
W Mieście Mgieł Radagast i drużyna zyskują protekcję Aragonisów, poznają świątynię Władcy i szukają śladu ostatniego medalionu. Droga do Mordrokka prowadzi przez Turniej Zakonu Węży, a wewnętrzna eliminacja na magicznej planszy wskazuje Gotreka jako reprezentanta kompanii.
Turniej Zakonu Węży zmusza drużynę do czekania, kalkulacji i obserwowania kolejnych prób Gotreka. Radagast patrzy, jak zwycięstwa młodego maga bojowego otwierają drogę do zakonu, ale jednocześnie pogłębiają napięcia między nim, Gothem i resztą towarzyszy.
W drodze do Miasta Mgieł Goth natrafia na chłopów uciekających ze srebrem z podziemi Hamnossa. Wyprawa do ruin odsłania pułapki, laboratorium alchemiczne, salę tortur i metalowe drzwi, za którymi Radagast wyczuwa coś przypominającego portal pełen udręczonych dusz.
Podróż z Dirdighen zostaje przerwana przez chłopów uciekających ze srebrem z podziemi dawnego Hamnossa. Gotrek schodzi z drużyną do ruin pełnych pułapek, alchemii, kaplicy Baurusa i zamkniętych drzwi, zza których bije groza uwięzionych dusz.
Odpoczynek po podziemiach Hamnossa przynosi opowieść o Władcy Wieży, wojnie z Zanzibarrem i mgle wokół Miasta Mgieł. Nim drużyna dotrze do celu, potężna magia wyrywa Gotha z traktu i rzuca go w rolę przywołanego narzędzia na cudzym polu bitwy.
Długi odpoczynek po podziemiach Hamnossa przynosi Gotrekowi naukę nowych czarów i opowieść kartografa o Mieście Mgieł, Władcy oraz rządzących rodach. Zanim drużyna dotrze do celu, zostaje nagle wyrwana z drogi i przywołana na obce pole bitwy.
Ranny Goth budzi się po przywołaniu i coraz ostrzej widzi bunt Gotreka wobec ojcowskiej władzy. Wspólna wizja rzezi kapłanek Arianne prowadzi do poszukiwań medalionów, a pojedynek ojca z synem staje się inicjacją Gotreka i próbą wiary samego Gotha.
Po przywołaniu na pole bitwy Gotrek i Goth coraz ostrzej ścierają się o wiarę, wdzięczność i prawo do samodzielności. Wizja kapłanek Arianne prowadzi drużynę do przeklętych medalionów, a pojedynek z ojcem staje się dla Gotreka brutalną inicjacją w dorosłość.
W Pozamieściu Goth ratuje Yamamoto Aragonisa i zyskuje gościnę jednego z potężnych rodów Miasta Mgieł. Poszukiwanie Mordrokka splata się z turniejem Zakonu Węży, a magiczna Plansza Wojownika wyłania Gotreka jako reprezentanta drużyny.
W Mieście Mgieł drużyna zyskuje protekcję rodu Aragonisów, poznaje świątynię Władcy i odkrywa miejsce ukrycia jednego z medalionów. Obietnica spotkania z Mordrokkiem zostaje powiązana z turniejem Zakonu Węży, a Gotrek wygrywa wewnętrzne eliminacje na magicznej planszy.
Goth obserwuje, jak Gotrek przechodzi kolejne walki Turnieju Zakonu Węży, a sam mierzy się w pobocznym turnieju pięściarskim. Finał z kapłanem Baurusa daje synowi zwycięstwo, dumę ojca i obietnicę spotkania z Mordrokkiem.
Zwycięstwo w turnieju prowadzi Gotreka do ukrytej siedziby Zakonu Węży, gdzie wymarzone szkolenie zmienia się w wyniszczający eksperyment. Pod okiem Fahira traci poczucie czasu, przeżywa chorobę, narkotyki i piętno zakonu, aż zdrada mistrzów zmusza go do ucieczki z Gordallem.
Triumf Gotreka kończy turniej, lecz rozmowa z Mordrokkiem odsłania znacznie szerszą grę o amulety i Ogon Diabła. Radagast obserwuje też rozpad więzi między Gothem a synem, gdy sprawa szkolenia Zakonu Węży i prawa do przemocy wypycha Gotreka z drużyny.
Bez Gotreka drużyna rusza w Góry Sokole do tajemniczej Kuźni Dusz. Próba u Kowala zmusza Gotha do walki z własnym odbiciem, a run wyryty na toporze staje się kolejnym krokiem w długiej drodze ku amuletom i przyszłym rozrachunkom.
Po triumfie Gotreka drużyna przygotowuje się do rozmowy z Mordrokkiem, lecz spór o zabójstwo, prawo i szkolenie Zakonu Węży rozrywa relację ojca z synem. Na zamglonej przystani Goth negocjuje wyprawę po kolejne amulety, a Gotrek odchodzi w Lodowe Szczyty z Gordallem.
Goth prowadzi drużynę w Góry Sokole do tajemniczego Kowala Dusz, licząc na wzmocnienie rodowego topora. Test duszy zmusza go do walki z własnym odbiciem, a run wyryty na broni staje się kolejnym krokiem ku większej chwale rodu un Nathrek.
Po szkoleniu Zakonu Węży Gotrek próbuje odzyskać jasność umysłu, bada run na szabli i uczy się żyć z nowymi odruchami ciała. Równocześnie wraca do bolesnego rozrachunku z Gothem, widząc w ojcu zarówno wybrańca Lorsha, jak i człowieka coraz bardziej oddalonego od syna i drużyny.
Droga przez Dirdighen i Rzekę Mgieł prowadzi drużynę do Erdor, gdzie opuszczona świątynia Lorsha okazuje się miejscem dawnej masakry. Utracony amulet, Ręka Azulda i trop Randalfa z Gerdenburga budzą u Gotha żądzę zemsty, którą Radagast obserwuje z rosnącą rezerwą.
Śledztwo w Erdor prowadzi od niepokojącego snu Radagasta przez miejskie kroniki, ciała pozbawione krwi i szalonego Rukiego aż do katakumb świątyni. Kradzież relikwii Azulda i przesłuchanie Perreza wskazują nazwisko Toriela.
Po drodze przez Dirdighen i Rzekę Mgieł Goth dociera do Erdor, gdzie opuszczona świątynia Lorsha okazuje się miejscem dawnej masakry. Hańba ślepego opiekuna, utracony amulet i skradziona Ręka Azulda popychają kapłana ku zemście na Randalfie z Gerdenburga.
Śledztwo w Erdor prowadzi Gotha od miejskich kronik i ciał pozbawionych krwi do szalonego Rukiego, porucznika Perreza i katakumb świątyni. Gdy okazuje się, że skradziono relikwię Azulda, przesłuchanie Perreza odsłania nazwisko Toriela.
Drużyna śledzi Toriela przez doki, Minotaura i Wesołego Wisielca, aż nocny pościg kończy się schwytaniem człowieka królewskich służb. Przesłuchanie w pustym domu, śmierć więźnia i spalenie śladów kierują Radagasta ku Gerdenburgowi.
Goth tropi Toriela przez doki, Minotaura i Wesołego Wisielca, aż nocny pościg pozwala schwytać agenta królewskich służb. Przesłuchanie w pustym domu kończy się śmiercią więźnia, spaleniem śladów i decyzją, by dalszej odpowiedzi szukać w Gerdenburgu.
Gerdenburg wita drużynę plotkami o wampirach, szpiegach i szaleństwie władzy, ale uwagę Gotha przyciąga Kryształ Kyriana. Radagast wplątuje się w poszukiwanie relikwii Lorsha, polowanie na Randalfa i ostrożne rozmowy z wampirem Mariusem.
Gerdenburg wita Gotha opowieściami o wampirach, szpiegach i szaleństwie władzy, lecz uwagę kapłana przykuwa ogłoszenie o Krysztale Kyriana. Poszukiwanie relikwii Lorsha splata się z polowaniem na Randalfa i ostrożną rozmową z wampirem Mariusem.
Tajemna wiadomość prowadzi drużynę przez dzielnicę Utraconą, atak wampirów i opuszczoną świątynię Natien do ludzi Karmazynowego Księcia. Trop Kryształu Kyriana wiedzie dalej do Twierdzy na Skarpie, gdzie trzeba odszukać ślad kronikarza Rumberta.
W Twierdzy na Skarpie drużyna schodzi do Koryta, miejsca pełnego ciał więźniów, by zdobyć fragment zmarłego kronikarza. Przez Radagasta przemawiają duchy, a wieści o rytuale Randalfa przeciw Lorshowi popychają kompanię ku układowi z Mariusem.
Tajemna wiadomość prowadzi Gotha przez dzielnicę Utraconą, atak wampirów i opuszczoną świątynię Natien do buntowników Karmazynowego Księcia. Trop Kryształu Kyriana wiedzie dalej do więzienia Na Skarpie, gdzie drużyna próbuje odnaleźć kronikarza Rumberta.
W Twierdzy na Skarpie Goth schodzi do Koryta, miejsca pełnego ciał więźniów, by zdobyć fragment zmarłego kronikarza. Przez Radagasta przemawiają duchy, a wieść o rytuale Randalfa przeciw Lorshowi popycha drużynę do układu z Mariusem.
Zlecenie Mariusa prowadzi Radagasta do Sanktuarium Wampirów She-har i planu podmiany gargulca. Nocne sny, ostrożna infiltracja i gra z wampirzym mocodawcą sprawiają, że drużyna działa na granicy zdrady, konieczności i własnego przetrwania.
Po Gerdenburgu Radagast odkrywa moc Morgula i wykorzystuje pobyt w Adberheim na naukę, handel oraz chłodne obserwacje towarzyszy. Odpoczynek przerywają plany zdjęcia klątwy Nanhezgula, wsparcia Świątyni Wilków i niespodziewany powrót Gotreka.
Goth pomija ten rozdział bez wyjaśnienia, zostawiając jedynie ślad wyprawy do Sanktuarium Wampirów She-har. Wydarzenia związane z podmianą gargulca i zleceniem Mariusa trzeba czytać w równoległych kronikach Radagasta.
Po Gerdenburgu Goth broni honoru drużyny przed Karmazynowym Księciem i prowadzi towarzyszy do Adberheim na zimowy odpoczynek. Tam szuka sposobu na klątwę Nanhezgula, planuje wsparcie Świątyni Wilków i niespodziewanie spotyka Gotreka po szkoleniu Zakonu Węży.
Na Lodowym Wybrzeżu drużyna szuka miejsca związanego z Malkolmem Niszczycielem, by Goth mógł wykonać kolejny etap błogosławieństwa. Lodowe ruiny Estor przynoszą walkę z salamandrami i cień potęgi, której nawet najodważniejsi nie są gotowi wtedy wyzwać.
Na Lodowym Wybrzeżu Goth szuka miejsca związanego z Malkolmem Niszczycielem, by przeprowadzić kolejny etap błogosławienia swoich przedmiotów. W lodowych ruinach Estor drużyna walczy z salamandrami i widzi cień potężnej istoty, której nawet Goth nie zdoła wtedy sprowokować do bitwy.
W Wyklętym Lesie drużyna szuka Sadzawki Oblicza, by zakończyć sprawę Nanhezgula. Zamiast prostego oczyszczenia Radagast dostaje serię prób pomocy obcym ludziom, powrót Gotreka i kolejne napięcia, które pokazują, jak krucha jest jedność kompanii.
W Wyklętym Lesie Goth szuka Sadzawki Oblicza, by zakończyć klątwę Nanhezgula. Zamiast prostego oczyszczenia drużyna otrzymuje trzy próby pomocy obcym ludziom, a kapłan musi godzić wolę bożka, własną niechęć i kolejne dziwactwa na szlaku.
Droga do demonologa Astimmora prowadzi przez rozbity wóz, stalowego sowiniedźwiedzia i coraz ostrzejszą kłótnię z Gothem. W Zaiharze okazuje się jednak, że klątwa Nanhezgula jest tylko jedną ze spraw, bo siatka Mordrokka i więzień Orkan Kazar wciągają drużynę w nową misję.
Astimmor zgadza się pomóc Radagastowi, ale żąda Całkowitej Konsekracji, ciała dla uwięzionej duszy i błogosławieństwa broni. Przygotowania do rytuału splatają się z planem wyprawy do Orkan Kazar po człowieka znającego drogę do Cytadeli Burz.
Radagast i Goth szukają w Zaiharze ciała dla Pioruna, a potem kierują drużynę ku obozowi Orkan Kazar. Misja zaczyna się od biurokracji, moralnych napięć i planów włamania do wojskowego więzienia, gdzie trzeba odnaleźć więźnia potrzebnego Mordrokkowi.
Droga do demonologa Astimmora prowadzi Gotha przez rozbity wóz, stalowego sowiniedźwiedzia i kłótnię z Radagastem pod wieżą na morzu. W Zaiharze okazuje się jednak, że większym problemem od klątwy nekromanty jest rozbita siatka Mordrokka i więzień Orkan Kazar.
Astimmor zgadza się pomóc Radagastowi, ale żąda rytuału Całkowitej Konsekracji, odpowiedniego ciała i błogosławieństwa broni przez kapłana boga wojny. Goth widzi w tym próbę wiary dla maga, a jednocześnie przygotowuje wyprawę do Orkan Kazar po więźnia znającego drogę do Cytadeli Burz.
Rozdział XXXVIII kronik Gotha nie zachował się jako czytelna relacja. Wiadomo, że obejmował wyprawę do obozu Orkan Kazar, przygotowania do wydobycia więźnia potrzebnego Mordrokkowi i napięcia, które później przerodziły się w alarm opisany przez Radagasta.
Plan ataku na Orkan Kazar coraz mocniej odsłania różnice między ostrożnością Radagasta a wojennymi odruchami Gotha. Alarm w obozie zamienia misję w chaos, w którym magia, pożar, żołnierze i brak pełnego zaufania grożą pogrzebaniem całego przedsięwzięcia.
Po Orkan Kazar drużyna wraca do Astimmora z więźniem i pytaniami o prawdziwych szpiegów Mordrokka. Zielone światło, niepokój w lesie i kolejne ślady zdrady pokazują Radagastowi, że ich sukces może być jedynie fragmentem większej, cudzej gry.
Dom Opieki Armeniasza staje się sceną śmierci Taurusa, udawanych emocji i coraz bardziej niebezpiecznego tuszowania śladów. Radagast patrzy, jak drużyna próbuje utrzymać pozory, gdy każdy kolejny ruch grozi odkryciem wcześniejszych działań przy Orkan Kazar.
Rytuał Całkowitej Konsekracji zmusza Radagasta do oddania się próbie, której stawką jest uwolnienie od Pioruna i dalsza droga do Cytadeli Burz. Krasnoludzkie inskrypcje, Topaz i ograniczenia magii tworzą tło dla jednego z najbardziej ryzykownych eksperymentów drużyny.
Rozdział XXXIX kronik Gotha zaginął po incydencie wiązanym z pożarem i zniszczeniem części pamiętników. Alarm w Orkan Kazar oraz chaos po nieudanej infiltracji można dziś odtworzyć z zapisków Radagasta.
Rozdział XL kronik Gotha przepadł razem z dalszymi kartami po Orkan Kazar. O prawdziwych szpiegach, zielonym świetle i podejrzeniach wokół ludzi Mordrokka opowiada dziś równoległa kronika Radagasta.
Czterdziesty pierwszy rozdział kronik Gotha nie przetrwał, choć jego tytuł wskazuje na Dom Opieki Armeniasza i śmierć Taurusa. Zachowany opis wydarzeń znajduje się w równoległych zapiskach Radagasta.
Rozdział XLII kronik Gotha zaginął razem z opisem rytuału Całkowitej Konsekracji. O próbie Radagasta, ciele dla Pioruna i przygotowaniach do Cytadeli Burz opowiada dziś zachowana kronika Radagasta.
Uwolniony od Pioruna Radagast rusza z drużyną do zatopionej Cytadeli Burz, gdzie czekają Kuo-ta, golemy, gargulce i technologia olbrzymów. Zdobycie Amuletu Wody kończy się zdradą, śmiercią ludzi Mordrokka i ucieczką przed przebudzoną twierdzą.
Radagast opuszcza drużynę pod pozorem własnych badań i samotnie wraca do Gerdenburga, gdzie Marius wyznacza mu bluźnierczą misję w świątyni Natien. Dziewięć dni przygotowań prowadzi maga do rytuału, który daje mu nowe sojusze, nowe czary i piętno, przed którym będzie musiał ukrywać się przed każdym kapłanem.
Wyprawa do zatopionej Cytadeli Burz prowadzi Gotha przez zimne głębiny, Kuo-ta, golemy, gargulce i starą technologię olbrzymów. Drużyna zdobywa Amulet Wody, ale płaci za to śmiercią ludzi Mordrokka, zdradą, pośpiechem i ucieczką przed przebudzoną twierdzą.
Po nauce kowalstwa Goth wykuwa Biały Run i wraca ku Adberheim przez bandyckie szlaki oraz podziemną komnatę Sheini. W Świątyni Białego Wilka dowiaduje się o zamachu na arcykapłana Gorana, widząc w nim cień Zakonu Węży, kultu Zaltazara i nadchodzących zagrożeń.
Wielki Targ w Adberheim miał przynieść interesy, odpoczynek i kolejne tropy, lecz kończy się śmiercią Gotreka. Radagast obserwuje żałobę, nagłe zagrożenie i cień Zakonu Węży, który po raz kolejny sięga po ludzi związanych z Drużyną Prim.
Po śmierci Gotreka Radagast próbuje zrozumieć, kto przyniósł śmierć do świątyni i jak daleko sięgają echa Orkan Kazar. Żałoba miesza się z podejrzeniami, a drużyna musi iść dalej bez jednego z najważniejszych towarzyszy.
Rozdział XLV kronik Gotha najpewniej skonfiskowała Świątynia Kłów w Dirdighen. To właśnie w tej luce mieści się Wielki Targ, śmierć Gotreka i początek spraw, których pełniejszy ślad zachował Radagast.
Rozdział XLVI kronik Gotha należy do skonfiskowanego fragmentu po śmierci Gotreka. Echa Orkan Kazar, tropy świątynne i dalsze napięcia w drużynie można obecnie śledzić w równoległych zapiskach Radagasta.
Radagast bada księgi Gotreka, a Goth mierzy się z obowiązkami wobec świątyni i cieniem zamachu na arcykapłana Gorana. Między żałobą, kowalską nauką i polityką Wilków drużyna próbuje ustalić, dokąd prowadzą ślady Zakonu Węży oraz kultu Zaltazara.
Rozdział XLVII kronik Gotha zamyka skonfiskowany fragment dotyczący tajnych planów Wilków i wydarzeń po Orkan Kazar. O pracy nad księgami Gotreka, kowalstwie i cieniach Zakonu Węży opowiada zachowana relacja Radagasta.
W Dirdighen, z polecenia Maximusa ze Świątyni Kłów, drużyna poznaje elfa Nandina, którego umiejętności od razu mieszają się w oczach Radagasta z nieufnością wobec kolejnego maga. Pobyt w mieście przynosi też powrót do przepowiedni o kapłanie Lorsha i prośbę, która kieruje drużynę ku niespokojnej Baronii Świątynnej.
Ścigany przez zabójców Złotego Losu Nandin zostaje ocalony przez tajemniczych wysłanników, a lata później trafia do Dirdighen jako człowiek Maximusa i Bedarona. Poznaje Gotha, Ziriel, Dina i Radagasta, od razu mierząc ich użyteczność, słabości oraz ryzyko własnej gry.
W Dirdighen Goth poznaje Nandina, elfiego szpiega Maximusa, i mierzy jego użyteczność z nieufnością wobec kolejnego maga. Jednocześnie wraca sprawa przepowiedni o kapłanie Lorsha, a prośba Świątyni Kłów kieruje drużynę ku niespokojnej Baronii Świątynnej.
Podróż do Miasta Mgieł zostaje odsunięta, gdy Baronii Świątynnej zagrażają zatruta woda, poronienia, zmutowane ryby i nienaturalne owady. Nandin obserwuje napięcia w drużynie, ściera się z Gothem i tropi ślady prowadzące od porzuconej kopalni ku alchemikowi ukrytemu w starym młynie.
Baronii Świątynnej zagrażają zatruta woda, zmutowane ryby, poronienia i olbrzymie owady, a trop prowadzi ku alchemikowi Xaverowi Stornowi. Radagast coraz ostrzej ściera się z Gothem, gdy śledztwo wśród polityki, kopalni i starego młyna wymaga dyskrecji zamiast świętej pewności.
Radagast i Nandin ruszają zabić alchemika, ale misja wymyka się spod kontroli w lodowatej rzece, ogniu i nekromantycznym pokazie siły. Z ruin młyna drużyna wynosi księgę zamówień oraz ślad Reizermarana, który łączy sprawę z amuletami Verkordu Ahi.
Goth bada anomalie w ziemiach Świątyni Kłów: zdeformowane ryby, zniknięcia ludzi, olbrzymie mrówki i trucizny spływające rzeką. Trop prowadzi do alchemika Xavera Storna na ziemiach barona Raiwiga, lecz nieudana misja magów zostawia więcej politycznego bałaganu niż rozwiązanych problemów.
Nandin i Radagast ruszają zabić alchemika, lecz prosta misja zamienia się w kąpiel w lodowatej rzece, ucieczkę celu, pożar wioski i pokaz nekromancji. Z ruin młyna drużyna wynosi księgę zamówień oraz ślad Reizermarana, który niespodziewanie wiąże sprawę z amuletami Verkordu Ahi i dalszą drogą do Miasta Mgieł.
Pięćdziesiąty rozdział kronik Gotha nie istnieje jako osobna relacja. Kapłan znał wyprawę przeciw Xaverowi Stornowi głównie z opowieści Radagasta i Nandina, a pełny przebieg nocnej akcji, pościgu, pożaru oraz makabrycznego triumfu magów zachował się w kronice Radagasta.
Powrót do Miasta Mgieł przynosi wojnę rodów, ostrożne rozmowy z Tanako i sen Gotha o konieczności stworzenia sztandaru Nathreków. Radagast próbuje działać w cieniu własnych błędów, lecz utrata Amuletu Wody pokazuje, jak kruche są zaufanie i bezpieczeństwo drużyny.
Po utracie Amuletu Wody Radagast wraca z drużyną do Pozamiasta, gdzie trop skradzionych przedmiotów prowadzi przez Dziadunia, Taramona i Bereneza Szarego. Narastający konflikt z Gothem przeradza się w upokarzającą pokutę, a wyprawa na Górę Gromu kończy się walką we mgle i wizją Rigiaka, która wskazuje drogę do stworzenia sztandaru.
Ta część Kronik Nandina pozostaje podarta i nieczytelna; losy bohatera z okresu powrotu do Miasta Mgieł można odtworzyć jedynie z relacji Gotha un Nathreka i Radagasta.
Powrót do Miasta Mgieł przynosi Gothowi sen od Anumisa i nakaz stworzenia sztandaru rodu Nathreków przed wyprawą do Ogona Diabła. W mieście trwa wojna rodów, Tanako działa ostrożnie, a obraz Iskaratiego wskazuje Górę Gromu, nim Radagast niemal traci Amulet Wody przez własną lekkomyślność.
Po utracie Amuletu Wody drużyna zanurza się w podziemie Pozamiasta, gdzie Nandin próbuje ostudzić brutalne pomysły Gotha i doprowadzić do rozmów z Dziadkiem. Odzyskany trop prowadzi dalej ku Górze Gromu, walce we mgle i wizji Rigiaka, która staje się dla Gotha początkiem obsesji na punkcie sztandaru.
Po odzyskaniu rzeczy Radagasta Goth narzuca mu pokutę i wyrusza na Ciemną Ścieżkę Góry Gromu. Walka z Gwardzistami Zanzibarru kończy się wizją Rigiaka, Kowala Mrozu, który zostawia kapłanowi zagadkową instrukcję stworzenia sztandaru rodu.
Instrukcje Rigiaka wskazują składniki sztandaru Nathreków: żelazodrzewo, azuryt, nici Jeerheny, Srebrną Igłę i krew Dahijskiego Monarchy. Zanim drużyna ruszy po nie wszystkie, trafia do obcego świata roślinnych pułapek i spotyka Mordrokka, który ujawnia posiadanie pozostałych amuletów.
Negocjacje z Mordrokkiem zmuszają drużynę do podziału skarbów, ustalenia prawa do Kryształu Kyriana i nazwania własnych lęków. Radagast patrzy, jak święty cel Gotha zderza się z pragmatyzmem reszty kompanii i planem zdobycia składników sztandaru.
Goth rozszyfrowuje instrukcje Rigiaka: żelazodrzewo, azuryt, nici Jeerheny, Srebrna Igła i krew Dahijskiego Monarchy mają złożyć się na sztandar Nathreków. Zanim jednak ruszy po składniki, drużyna trafia do obcego świata roślinnych pułapek i spotyka Mordrokka, który ujawnia posiadanie pozostałych amuletów.
Negocjacje z Mordrokkiem zmuszają Gotha do zderzenia świętego celu z chciwością i lękami drużyny. Po uzgodnieniu podziału skarbów oraz prawa do Kryształu Kyriana kapłan wraca do planu sztandaru, wysyłając Ziriel po wiedzę o Śpiącym Lesie, Jeerhenie i trollach.
W Śpiącym Lesie drużyna szuka żelazodrzewa, lecz druidzi żądają najpierw zabicia potwora mordującego patrole. Polowanie kończy się śmiercią Dina, cudem uzdrowienia i pogrzebem pod Starym Dębem, po którym skład kompanii już nigdy nie jest taki sam.
Po pogrzebie Dina drużyna zdobywa obrobione żelazodrzewo, a Goth kuje azurytowe obręcze i przyjmuje Ziriel na służbę Lorsha. Kolejny etap sztandaru prowadzi Radagasta, Nandina i towarzyszy do Leredeonu, gdzie pajęczyny, trucizna i atak olbrzymich pająków zapowiadają Jeerhenę.
W głębi Leredeonu drużyna trafia na wygnańców zarażonych Czarną Śmiercią, ślady rodu Berghafów i ukryte komnaty pełne demonologii. Spotkanie z Jeerheną kończy się walką z pajęczą nekromantką, pożarem sieci i ucieczką z nićmi potrzebnymi do sztandaru.
W Śpiącym Lesie Goth szuka żelazodrzewa potrzebnego do sztandaru, lecz druidzi żądają najpierw zabicia potwora mordującego ich patrole. Polowanie kończy się śmiercią Dina, cudem uzdrowienia zesłanym Gothowi i pogrzebem wojownika pod świętym drzewem.
Po ucieczce z Leredeonu Radagast leczy rany po magii Jeerheny i dociera z drużyną do Paddar. Stolica Tragonii szybko odsłania własne kłopoty: tajemniczego Iskaratiego, obrazy przyszłości i kanały, w których od lat znikają ludzie.
Setnik Ratmel z Południowej Baszty kieruje drużynę do kanałów Mulistej Dzielnicy, gdzie ciała, tatuaże i ukryte przejścia wskazują na eksperymenty alchemika. Radagast rozpoznaje ślad Xavera Storna, ale pogoń przez śmierdzące podziemia zaczyna się od trucizny, mutanta i kolejnej kłótni o ryzyko.
Laboratorium w kanałach okazuje się pełne martwych więźniów, spalonych notatek i śladów ucieczki alchemika. Dalsze zejście prowadzi do walki z mackowatą bestią, nagrody od setnika i ataku mrocznego elfa, który zaczyna polowanie na osłabionego Radagasta.
Gorączka Bagienna odcina Radagasta od dalszej wyprawy, zostawiając mu majaki z dzieciństwa, Niguellę i dawną służbę Mariusowi. Gdy drużyna kończy sprawę kanałów i kuroliszków, mroczny elf próbuje wedrzeć się do pokoju chorego maga, a strażnicy Lorsha ledwo powstrzymują napastnika.
Po chorobie Radagast wraca do drużyny i poznaje pełną relację z kanałów, ataku mrocznego elfa oraz kuracji Iskaratiego. Pod nieobecność Gotha kompania dzieli czas między więzienną celę malarza, poszukiwania Srebrnej Igły, pierwsze alchemiczne lekcje Radagasta i pracę Nandina nad magicznym kadzidłem.
Iskarati odzyskuje zdolność malowania i tworzy obrazy, które pokazują mrocznego elfa Zakonu Węży, Wieżę Mgieł, dawne potwory Zanzibarru oraz własną śmierć. Radagast próbuje odczytać znaczenie wizji, zanim cela malarza zamieni się w miejsce magicznej próby i ostatecznego obrazu na sztandar.
Po zdobyciu żelazodrzewa Goth kuje azurytowe okucia i przyjmuje Ziriel jako wojownika świątynnego Lorsha. Następny etap sztandaru prowadzi drużynę do Leredeonu, na terytorium Jeerheny, gdzie pajęczyny, trucizna i lęk magów szybko pokazują cenę wyprawy po nici.
Po śmierci Iskaratiego drużyna musi wyjaśnić wydarzenia w Południowej Baszcie, odebrać nagrodę za kanały i zabezpieczyć obraz przeznaczony na sztandar. Radagast wraca do alchemii, handlu i nauki czarów, gdy Srebrna Igła podejmuje się przeniesienia wizji na nici Jeerheny.
Gotowy sztandar zachwyca Gotha, a drużyna rusza z Paddar ku Troll Gur po krew Dahijskiego Monarchy. Droga przez strażnice, dziką magię i kanion kończy się nocnym starciem z trollami, które zmusza kompanię do ucieczki w Jaskinie Starych Duchów.
W Jaskiniach Starych Duchów Radagast odkrywa cenne grzyby, śmiertelny Szkarłatny Mech, kryształy z uwięzionymi ludźmi i Kamienie Słoneczne. Śmierć Meleara zostawia drużynę bez przewodnika, ale wyjście z podziemi odsłania dolinę dahijskich trolli.
Kilka dni obserwacji dahijskiej wioski odsłania brutalne obyczaje trolli, rytuały przy świątyni Oze Dakhe, handel niewolnikami i obecność poszukiwanego alchemika. Atak nad świętym jeziorem kończy się śmiercią monarchy, narodzinami mocy sztandaru i dramatycznym ocaleniem Gotha.
Powrót przez jaskinie po zabiciu monarchy zaostrza konflikt Radagasta z Gothem, który odmawia mu pomocy przy przejściu przez trujący mech. Po rozdzieleniu się z drużyną mag dociera do Dirdighen, rozszyfrowuje księgę demonologiczną i przygotowuje zimowe wyposażenie na wyprawę ku Ziemiom Mrozu.
Podróż przez Paddar i Zatruty Las przynosi wieści o wojnie krasnoludów, dziwne spotkanie z sowią kobietą i zasadzkę bandytów na trakcie. Radagast niemal ginie od bełtów, a wizja białego wilka oraz odsłonięte tajemnice jego ciała zmieniają ciężkie rany w coś znacznie bardziej osobistego.
Ranny Radagast zaczyna modlić się do Lorsha, a droga przez Zatruty Las prowadzi przez chłopca Roberta, kult Doriela i osobliwego kramarza Henryka. W Twierdzy Argh drużyna bada żołnierza ożywionego nekromancją, odkrywa Czarne Rozstaje i przypadkiem budzi w lodowej grocie Uve Gardala.
Śmierć Namiru Geda sprowadza klany Ziem Mrozu do Świątyni Wilków, gdzie Goth wraca między własnych krewnych i politycznych rywali. Radagast z niechęcią uczestniczy w brutalnych ceremoniach Lorsha, obserwując klany, dawnego towarzysza Verna i napięcia przed wyborem nowego najwyższego kapłana.
Pogrzeb Namiru Geda okazuje się krwawym widowiskiem z ofiarami z niewolników, stypą i plemiennymi igrzyskami. Gdy Roben prowokuje Gotha do Turnieju Erdana, Radagast odkrywa, że nawet jako mag może zostać wciągnięty w brutalną walkę bez czarów i modlitw.
Po krwawym pogrzebie Namiru Geda drużyna zostaje wciągnięta w politykę klanów Ziem Mrozu. Rada Wilków zaczyna się od choroby Armagarra, oskarżeń o truciznę i bójek między stronnictwami, a wybór następcy Namiru okazuje się walką o przyszłość Świątyni Wilków oraz wyprawy po Kryształ Kyriana. Opis pochodzi z relacji nielicznych ocalałych z wyprawy, którzy w majakach opowiadali, co ich spotkało.
Po Radzie Wilków drużyna musi jeszcze raz przedstawić sens wyprawy po Kryształ Kyriana: relikt Lorsha, którego szukał Randalf, trop prowadzący do Ogona Diabła i zarazem stawka w układzie z Mordrokkiem. W Świątyni Wilków zaczynają się targi o ludzi, specjalistów i udział w łupach, a Magnar Vargan ujawnia legendę o zagrożeniu, jakie sam Kryształ może sprowadzić na tych, którzy go poniosą. Opis pochodzi z relacji nielicznych ocalałych z wyprawy, którzy w majakach opowiadali, co ich spotkało.
Przy ognisku bajarz opowiada historię, która wciąga drużynę w losy czworga najemników wysłanych do osady Złoty Kieł. W świecie opowieści muszą ocenić oblężoną kopalnię, bandytów Krwawego Brodacza i pomoc Gerharda, która okazuje się równie groźna jak napastnicy. Opis pochodzi z relacji nielicznych ocalałych z wyprawy, którzy w majakach opowiadali, co ich spotkało.
Drużyna rusza przez Kelte i Hugg ku Gadurskiemu Lasowi, zbierając plotki o Ogonie Diabła, druidach z Arnhorn, Szepczących Bagnach i przeklętej Twierdzy Gadur. Po drodze dołączają ludzie Świątyni, Nathrekowie oraz specjaliści potrzebni do wyprawy po Kryształ Kyriana. Opis pochodzi z relacji nielicznych ocalałych z wyprawy, którzy w majakach opowiadali, co ich spotkało.
Pod Ogonem Diabła drużyna łączy siły z Mordrokkiem i jego ogromną kompanią. Ich układ jest prosty tylko z pozoru: Mordrokk chce skarbów i amuletów, Goth chce Kryształu Kyriana, a wszyscy potrzebują czterech kluczy, aby zejść pod czarne jezioro i dotrzeć do grobowca dawnych magów Zanzibarru. Opis pochodzi z relacji nielicznych ocalałych z wyprawy, którzy w majakach opowiadali, co ich spotkało.
W podziemiach Ogona Diabła ekspedycja przechodzi przez bramy Shadizzara, płacąc krwią za każdy krok. Cztery amulety Verkordu Ahi otwierają kolejne zabezpieczenia, szkieletoperze masakrują ludzi Mordrokka i Świątyni, a droga przez jezioro na czarnym statku prowadzi ku lodowej ścianie oraz Reizermaranowi. Opis pochodzi z relacji nielicznych ocalałych z wyprawy, którzy w majakach opowiadali, co ich spotkało.
Po pokonaniu Reizermarana resztki ekspedycji wchodzą do Zir Ammur, jednego z mitycznych miast Zanzibarru, szukając miejsca, w którym może spoczywać Kryształ Kyriana. W ruinach czekają promienie Verkordu Ahi, neogi, umberkolosy, maszyny, martwe obserwatoria, świątynia Shadizzara i grobowiec otoczony dawnymi pomnikami wojowników. Opis pochodzi z relacji nielicznych ocalałych z wyprawy, którzy w majakach opowiadali, co ich spotkało.
Epilog do Kronik Radagasta, zamykający wyprawę do Zir Ammur i pożegnanie.
Po pożarze rodzinnego kasztelu bracia de Vries trafiają najpierw pod chłodną opiekę ciotki Margaret, a potem do Bezimiennego Klasztoru Sierot. Za murami świątynnego sierocińca szybko odkrywają przemoc, podejrzane praktyki mnichów Delidii i tajemne przejścia ukryte pod studnią. To początek kronik Dalinara: historia utraty domu, pierwszego buntu i odkrycia, że dzieciństwo braci znalazło się w rękach ludzi znacznie groźniejszych, niż się wydawało.
Kejn wspomina pierwsze lata braci de Vries w Bezimiennym Klasztorze Sierot z większą goryczą i nieufnością niż ktokolwiek inny. Za pozorną opieką Carmilli odkrywa fanatyzm Delidii, przemoc Gordona i ukryte przejścia prowadzące do sekretów, których dzieci nie powinny nigdy zobaczyć. To kronika utraty złudzeń, w której najstarszy z braci zaczyna uczyć się przetrwania przez podejrzliwość, gniew i zimną czujność.
Podczas Karnawału Światła Delidii bracia de Vries dostają szansę na ucieczkę z klasztoru, ale plan wymaga odwagi, sprytu i wejścia głębiej w sekrety sierocińca. Turniej walki na kije, tajne księgi, ciało ukryte w podziemiach i dramatyczna ucieczka z Jaromirem splatają się w jeden przełomowy dzień. To kronika, w której podejrzenia zamieniają się w pewność: w klasztorze trzeba było przeżyć, a nie dorosnąć.
Igo zapisuje ostatnie godziny przed ucieczką z Bezimiennego Klasztoru Sierot, próbując uporządkować strach, żałobę i dowody na zbrodnie Carmilli. Jego skrybskie umiejętności stają się narzędziem ratunku, gdy Jaromir prosi go o przepisanie księgi mogącej obnażyć mroczne interesy klasztoru. To kronika widziana oczami chłopca, który jeszcze marzy o magii, ale już wie, że wiedza bywa równie niebezpieczna jak ogień.
Bracia de Vries oswajają się z życiem w Białej Osadzie, lecz pytania o Roberta, rodzinny majątek i prawdziwą rolę Ragna wciąż pozostają bez odpowiedzi. Wizyta u Grahama prowadzi ich do podziemnego grobowca i znaku Krwawej Róży, a późniejsza wyprawa na szlak odsłania brutalną prawdę o Karawanie Łez. To kronika, w której dziecięca ciekawość zaczyna ustępować pierwszemu zrozumieniu świata po Zaćmieniu.
Dalinar i Kejn opuszczają Białą Osadę, by w Karhanie uczyć się wojny, przetrwania i ceny najemniczego rzemiosła. Pod okiem Variusa, Kolosa i Teodora Dalinar dojrzewa jako wojownik, ale też odnajduje ukrytą ścieżkę wiary w Vergena. To kronika kilku lat szkolenia, w których bracia stają się ludźmi zdolnymi wrócić po prawdę o rodzinie de Vries.
Tsume, już jako uczeń Ki-Shak, wraca myślami do pierwszych ran dzieciństwa i drogi, która zaprowadziła go spod płonących domów ku Wężowej Wieży. W listach do Xin-Xana odtwarza utratę rodziny, adopcję przez de Vriesów, miłość do braci i koszmar Bezimiennego Klasztoru Sierot. To kronika o tym, jak Gniewomir zaczyna rozumieć, że jego spokój narodził się nie z braku cierpienia, lecz z umiejętności nadania mu sensu.
Po siedmiu latach rozłąki Tsume spotyka braci w cieniu Mar-Margot, miasta bardziej brutalnego i pobożnego niż to, które zapamiętał z dzieciństwa. Radość z ponownego zjednoczenia miesza się z opowieściami o nauce, wojnie, magii i tajemnicach Roberta. To moment, w którym dawni chłopcy z Białej Osady stają się drużyną, choć każdy przynosi ze sobą własne rany, sekrety i cele.
Po siedmiu latach rozłąki bracia de Vries spotykają się ponownie w Mar-Margot i ruszają do Białej Osady, by wrócić do miejsca, które miało być ich schronieniem. Na miejscu odkrywają, że Vernir zaginął, osada przeszła w ręce barona von Baumanna, a dawne tajemnice rodzinne znów prowadzą ku ludziom z Mar-Margot. To kronika powrotu, który zamiast odpowiedzi przynosi nowe tropy, pusty pamiętnik i podejrzenie zdrady.
Drużyna wraca do Białej Osady, by z okruchów wspomnień i zeznań złożyć obraz zniknięcia Vernira. Tsume patrzy podejrzliwie na kłamstwa Iana, milczenie dawnych znajomych i puste strony pamiętnika, ucząc się zarazem, że śledztwo wymaga cierpliwości równie wielkiej jak walka. Każda rozmowa przybliża braci do Kościeja, ale też do przekonania, że sprawa ich rodziny sięga dalej niż jedna porwana osoba.
Drużyna opuszcza Białą Osadę, by w Mar-Margot odnaleźć Kościeja i zrozumieć, kto stał za zniknięciem Vernira. Pusty pamiętnik Ragna okazuje się ważniejszy, niż wyglądał, a odzyskane ślady zapisków prowadzą do Camarala, Kościeja i dawnej sprawy Roberta de Vries. To kronika, w której bracia uczą się działać ostrożniej, bo prawda o rodzinie zaczyna zahaczać o łowców nagród, zdradę i miejskie podziemie.
Bracia trafiają pod skrzydła Camaralczyków, gdzie próby na arenie mają sprawdzić ich użyteczność jako łowców nagród. Tsume woli nie odsłaniać sztuk Ki-Shak, lecz obserwuje siłę Dalinara, precyzję Kejna i pierwszy pokaz magii Igo. Podziemny Bakarak obiecuje jedzenie, dach nad głową i zlecenia, ale szybko pokazuje też, że prawo Mar-Margot ma wiele ciemnych korytarzy.
Aby wejść między Camaralczyków, bracia muszą przejść próbę, która szybko zmienia się w brutalną bijatykę z górnikami. Nowe znajomości otwierają im drogę do pierwszego zlecenia: dyskretnego śledztwa w sprawie ciał znikających z miejskiego cmentarza. To kronika przejścia od rodzinnego dochodzenia do pracy łowców nagród, gdzie każdy sukces może przybliżyć ich do Camarala.
Pierwsze zlecenie Camaralczyków prowadzi drużynę na cmentarze Mar-Margot, gdzie ktoś wykrada ciała z grobowców możnych rodów. Tsume ściera się z braćmi o plan działania, tropy i ostrożność, a nocna obserwacja szybko zmienia się w śledztwo pełne trucizny, starych pułapek i martwych najemników. Za sprawą porywaczy zwłok bracia odkrywają, że nawet pozornie prosta robota może otworzyć drzwi do starszych tajemnic.
Śledztwo na cmentarzu prowadzi drużynę od nocnych zasadzek i zatrutego Kejna do tropu medyka Rumperta, dawnego znajomego Roberta. Kradzież zwłok okazuje się nie nekromanckim rytuałem, lecz mrocznym eksperymentem prowadzonym w imię zakazanej wiedzy. To kronika trudnego wyboru między współczuciem, prawem i zimną koniecznością zdobycia zaufania Camaralczyków.
Po cmentarnym zleceniu Tsume zanurza się w medytacjach i wizjach, które poszerzają jego rozumienie Ki-Shak. Równocześnie drużyna wraca do grobowca von Trakków, by zbadać czarną czaszkę, złotą tabliczkę i ślady klątwy związanej z dawnym rodem. Poszukiwanie odpowiedzi prowadzi braci do zubożałej siedziby de Rische, gdzie historia rodziny de Vries zaczyna splatać się z zagadkami menhirów.
Ten fragment kronik Dalinara nie przetrwał w czytelnej formie, a po historii rodziny von Trakk pozostał jedynie tytuł i ślad utraconego rozdziału. Brak zapisu sam staje się częścią archiwum, przypominając, że nie każda opowieść ocalała przed czasem. Być może przyszłe znaleziska pozwolą kiedyś uzupełnić tę lukę.
Torsten powierza drużynie nowe zlecenie: odnaleźć i zabić Łaskotka, herszta Żmijowej Watahy grasującego na ziemiach von Baumannów. Wyprawa na południe oddala braci od Mar-Margot, ale przybliża ich do Roskanny, Gadarty, lokalnych plotek i śladów prowadzących ku sprawom większym niż zwykły bandyta. Dla Tsume droga staje się także okazją do pytań o Ramun, Wędrowca i znaki, które mogą nie być przypadkiem.
Z kroniki o próbie dorwania Łaskotka ocalała jedynie informacja o miejscu, czasie i tytule zaginionego rozdziału. To jedna z tych kart archiwum, w których sama nieobecność tekstu zostawia pytanie o wydarzenia między Mar-Margot a Roskanną. Dopóki zapis nie zostanie odnaleziony, pozostaje tylko cień po pościgu, który musiał mieć znaczenie dla dalszych losów drużyny.
Pościg za Łaskotkiem grzęźnie w plotkach, sprzecznych relacjach i rozmowach z ludźmi, którzy wiedzą więcej, niż mówią. Drużyna odwiedza uczonego Hugo, a Tsume z narastającą uwagą słucha o Ramun, Bitwie o Skazę, dawnych technologiach i miejscach, które mogły zainteresować jego zakon. Trop bandyty zaczyna biec równolegle z tropem historii Karabaku, przez co zwykłe łowy coraz trudniej oddzielić od wielkich tajemnic świata.
Trop Łaskotka prowadzi drużynę do Gadarty, gdzie lęk przed wilczą klątwą miesza się z zabobonem, chorobą i pamięcią po zabitym inkwizytorze Delidii. Pomoc dla Anity Ulster zmusza braci do wyprawy ku Panu Lasu, a spotkanie z Elanderem otwiera nowy układ: lekarstwo za obietnicę odzyskania elfich zwojów z Samotnej Wieży. To kronika, w której pościg za zbiegiem prowadzi przez stare bóstwa, leśną magię i pierwsze ostrzeżenia przed ruiną.
Droga ku śladom Łaskotka prowadzi drużynę pod ruiny Samotnej Wieży, gdzie nocny śpiew wyciąga Dalinara z obozu prosto w ręce upiornej istoty. Tsume rusza za bratem, lecz po raz pierwszy boleśnie doświadcza bezsilności wobec przeciwnika, którego ciało nie poddaje się zwykłym ciosom. W podziemiach wieży bracia odnajdują ślady zakazanych badań, elfich sekretów i mocy, która może być znacznie starsza niż lokalne legendy.
Wyprawa do Samotnej Wieży szybko odsłania, że ruiny skrywają coś znacznie groźniejszego niż zapomniany schowek elfów. Dalinar zostaje zwabiony przez upiorną istotę, a podziemia wieży prowadzą drużynę do śladów tortur, zakazanych eksperymentów i czarnej szczeliny między światami. To kronika mrocznego zejścia, w którym obietnica złożona Elanderowi zderza się z cieniem, nieumarłym strażnikiem i magią dawnego szaleństwa.
Po pierwszym starciu w Samotnej Wieży drużyna wycofuje się zraniona, niepewna i świadoma, że trafiła na coś przekraczającego ich przygotowanie. Tsume i Dalinar szukają rady u Elandera, który odsłania historię Ilithina, elfich zwojów i Niebytów zagrażających dawnym krainom. Powrót pod wieżę przestaje być tylko ryzykiem zawodowym - staje się decyzją, czy warto mierzyć się z tajemnicą, przed którą cofają się nawet starzy elfowie.
Po pierwszym starciu z tajemnicami Samotnej Wieży drużyna wraca do Gadarty, by zebrać siły, wiedzę i pomoc Elandera. Elf ujawnia historię Ilithina, cienistego zagrożenia i zwojów, których odzyskanie może przesądzić o dalszym tropieniu Łaskotka. To kronika powrotu do ruin, gdzie przygotowane strzały, modlitwy Vergena i desperacka walka ze strażnikiem otwierają skrzynię z elfim dziedzictwem.
Po wydarzeniach w wieży Tsume próbuje nazwać napięcia, które narastają między braćmi mimo ich lojalności. Spór o elfie zwoje, dane słowo i wartość wiedzy pokazuje, jak różne są ich granice, wiary i poczucie odpowiedzialności. Zanim drużyna ruszy dalej za Łaskotkiem, musi najpierw przetrwać własne ambicje, urazy i pytanie, komu naprawdę wolno powierzać odziedziczone tajemnice.
Polowanie na Łaskotka wystawia cierpliwość Tsume na próbę, a gniew podsuwa mu rozwiązania, których sam później musi się wstydzić. Do karczmy wkraczają zbrojni barona von Baumanna, szukając sprawców zamachu i odsłaniając polityczne napięcia wokół całej sprawy. Drużyna próbuje nie stracić kontroli nad sytuacją, choć coraz wyraźniej widać, że staje między bandytami, lokalną władzą i własną reputacją.
Drużyna uderza na kryjówkę Łaskotka, wykorzystując zwiad Kejna, szybkość Tsume i zaskoczenie przy wejściu do jaskini. To, co zaczyna się jako sprawna akcja łowców nagród, szybko zamienia się w brutalne przesłuchanie, ratowanie więźniów i odkrywanie zabezpieczeń przygotowanych przez ludzi przywykłych do zdrady. W tej kronice Tsume staje twarzą w twarz nie tylko z bandytami, ale też z własną gotowością do przemocy.
Po sprawie Łaskotka Tsume surowo ocenia własny gniew i próbuje odzyskać równowagę przez poezję, tesijski język i medytację. Lokalna sława szybko okazuje się krucha, gdy na drodze z zamku barona drużynę dopada Robert z ludźmi gotowymi odebrać im nagrodę. Starcie zamienia się w krwawy rachunek, a Tsume musi zmierzyć się z tym, jak cienka bywa granica między sprawiedliwością, zemstą i przyjemnością zadawania bólu.
Przygotowania do wyprawy ku Przeciętemu Pasmu każą drużynie myśleć o trollach, syderycie i Zagadkach Menhirów z dużo większą pokorą. Tsume szuka wiedzy u Tesijczyków z Mar-Margot, a Igo i Dalinar przynoszą opowieści o Dahijczykach, Oze Dakhe oraz dawnych Zakonach Krwi. To kronika planowania przed wejściem na obcy teren, gdzie każda luka w wiedzy może kosztować życie.
U traperów z pogranicza drużyna spotyka Malika i społeczność żyjącą w ostrożnej symbiozie z Dahijczykami. Tsume obserwuje obyczaje gościnności, dziecięce kradzieże, świętowanie myśliwych i negocjacje o przewodnika ku Głowiastej Polanie. Za ciepłem ogniska kryje się jednak jasne ostrzeżenie: kamień, którego szukają, leży już na ziemiach istot, które nie przyjmą obcych jak gości.
W dolinie Dahijczyków sny, szepty i znaki na ciele zaczynają działać na każdego z braci inaczej, lecz zawsze z niepokojącą siłą. Tsume otrzymuje wizję Xin-Xana, Roberta i symbolu Wężowej Dłoni, który łączy jego zakon z dawnymi tajemnicami de Vriesów. Pod wpływem Oze Dakhe drużyna musi iść dalej, choć coraz mniej wie, które myśli należą do nich, a które podsuwa im obca potęga.
Po odkryciu w osadzie Dahijczyków drużyna ucieka przez góry, ścigana dźwiękiem rogów, bębnów i wojowników wspinających się po skałach. Tsume prowadzi braci, Adama i Tiarę przez lasy, strumienie i otwarte polany, próbując jednocześnie zacierać ślady i nie doprowadzić wyczerpanych towarzyszy do śmierci. To kronika pościgu, w której wiedza o terenie, ciało i wola przetrwania zostają dociśnięte do granic.
Po ucieczce z Przeciętego Pasma bracia są głodni, ranni i zdani na korzonki, tropy oraz własną orientację w lesie. Tsume próbuje zachować spokój, choć zmęczenie i nieufność wobec mijanych ludzi wyostrzają jego gniew. Powrót ku cywilizacji nie rozwiązuje żadnej z wielkich zagadek, ale daje drużynie chwilę oddechu przed decyzją, co zrobić z tym, co wynieśli z ziem Dahijczyków.
W Mar-Margot Tsume wykorzystuje medytację, by wrócić do porzuconych wątków: Iglicy z Dorrn, Czarciego Oka, rodu de Vries i pytań o ukryte dziedzictwo Roberta. Drużyna szuka dostępu do wiedzy, której nie da się zdobyć na trakcie, a jednocześnie przygotowuje się do ostatniego zadania dla Camaralczyków. Spotkanie z Mundo i wieści o Anicie przypominają, że nawet wśród spisków i zleceń są jeszcze ludzkie historie warte ocalenia.
Poszukiwania ziela siłaczy i nauka prostych leśnych umiejętności prowadzą drużynę do Kryn, gdzie Kejn rozpoznaje farmę związaną z kolejnym zleceniem. Tsume z braćmi planują atak na dobrze położony dom, rozważając podstęp, ogień i brutalne wejście. Nocna obserwacja przynosi jednak scenę morderstwa, fioletowy błysk i podejrzenie, że ścigani przeciwnicy mogą wymknąć się za pomocą magii.
Uwięzieni w Kostce Xantów bracia muszą zaufać wskazówkom ducha i przejść przez świat, w którym morze, mosty, grawitacja i lasy z kryształu przeczą zwykłemu rozsądkowi. Tsume obserwuje osadę ludzi powoli zarastających kryształem, portal na arenę i świątynię, gdzie boską twarz ma Camaral. Każdy krok przez ten zamknięty wymiar odsłania, że ich zlecenie było pułapką, a droga do wyjścia może prowadzić przez sam środek cudzej gry.
Kreol okazuje się maską Nubrimusa, a pozorna pomocna dłoń staje się propozycją układu: wolność z Kostki Xantów w zamian za śmierć Camarala. Tsume szybko rozpoznaje, że tesijski mag nie jest całkiem panem własnej woli i że za jego niewolą stoją Kamień Zniewolenia, Ahito-tan oraz interesy Kościoła. Ucieczka z kryształowego więzienia prowadzi drużynę prosto do siedziby de Robespierre, gdzie trzeba zdecydować, czy można zaufać człowiekowi trzymanemu na magicznej smyczy.
Po starciu z Camaralem drużyna ucieka przez podziemia, niosąc jego głowę i z trudem ufając wskazówkom Nubrimusa. Naturalne tunele, fioletowe grzyby, ukryte drzwi i odgłosy rytuału zdradzają, że pod posiadłością de Robespierre kryją się sekrety niezwiązane bezpośrednio z ich misją. Tsume coraz mocniej czuje, że każde wyjście z jednej pułapki tylko odsłania kolejne mroczne korytarze.
Po śmierci Camarala bracia składają informacje od Nubrimusa, próbując zrozumieć, jak Vernir, Marcus, Graham, Ahito-tan i Biała Osada łączą się z ich rodzinną tragedią. Dalinar przywołuje ducha Camarala, by wymusić odpowiedzi, ale każde nowe nazwisko tylko przesuwa ciężar śledztwa w stronę Celebornu, Portu Gis i Moss Eil. Tsume widzi, że ratowanie Ragna może być niemożliwe, lecz droga ku prawdzie nadal prowadzi naprzód.
Zimowa droga do Moss Eil wystawia drużynę na mróz, śnieg i zależność od umiejętności, których Tsume dopiero chce się nauczyć. Spotkanie z myśliwymi polującymi na śnieżne wilki pokazuje mu wartość wiedzy traperów i surowe prawa pogranicza. Nim bracia dotrą do osady, ich podróż staje się lekcją przetrwania w świecie, gdzie magia Igo pomaga, ale nie zastąpi doświadczenia ludzi żyjących z lasu.
W Moss Eil drużyna próbuje żyć pod przybranymi imionami, ale szybko wpada w sieć lokalnych napięć, plotek o Czarnej Dalii i podejrzanych najemnikach z Kompanii Ostatniej Łzy. Tsume rozważa udział w turnieju walk podczas Święta Gwiazd, choć zwycięstwo mogłoby odsłonić więcej, niż chce pokazać. Między naukami Igo, śledztwem Kejna i ostrożnością Dalinara osada przestaje być bezpiecznym zimowiskiem, a staje się sceną nowej gry.
Po turnieju w Moss Eil bracia muszą zmierzyć się z konsekwencjami publicznego leczenia Dalinara i coraz większym zainteresowaniem miejscowych. Tsume, świeżo okrzyknięty mistrzem, zanurza się w świętowanie, lecz pod zabawą w Podpalonej Siostrze nadal trwa obserwacja podejrzanych ludzi, tatuaży i możliwych powiązań z Czarną Dalią. Śmiech, alkohol i taniec nie przykrywają faktu, że drużyna zaczęła przyciągać uwagę tych, przed którymi powinna się ukrywać.
Tsume wreszcie odbiera odpowiedź od Xin-Xana, lecz kontakt z zakonem okazuje się bolesną wizją czarnego słońca, ognia i śladu Dur-Duranga. Przez Gwiezdny Metal, Włócznię Przeznaczenia, Runę Nocy Elfów i upadłe krainy Północy jego osobista droga splata się z mitem Wędrowca oraz badaniami Marcusa. To kronika, w której Tsume dostaje nowe polecenie, ale nie ma pewności, czy prowadzi ono ku prawdzie, czy ku losowi tych, którzy już wcześniej zginęli od tej wiedzy.
Po krwawej nocy drużyna bada ciała niedoszłych zabójców, list gończy, tatuaże i ślady istot obserwujących obóz ze śniegu. Dalinar przywołuje ducha Noah, która odpowiada z męki Sevonii i potwierdza, że za zamachem stał zarządca Moss Eil zwany Baronem. Tsume próbuje znaleźć drogę między zemstą, rozmową i polityczną kalkulacją, wiedząc, że osada może w każdej chwili stać się kolejną pułapką.
Ostatnie tygodnie w Moss Eil upływają drużynie na szkoleniach, ostrożnych rozmowach z Baronem i zbieraniu informacji przed drogą do Dorrn. Tsume uczy się od traperów, rozpoznaje ślady ghuli, odwiedza tesijskie dojo i pracuje nad Ki zdolnym przeciwstawić się ogniowi. Pośród planów wyprawy przez Las Svan bracia żegnają zimowe schronienie, zabierając ze sobą nowe tropy, nieufność i kilka nierozwiązanych obietnic.
Bracia de Vries kończą sprawy w Małej Wodzie, wysłuchują opowieści zielarki o dawnych olbrzymach i trafiają na kamień z pradawną inskrypcją. Po starciu z grimlokami ruszają przez Las Svan ku Dorrn, zbierając kolejne tropy o Włóczni Przeznaczenia, Królu Gromów, Oriosie i tajemnicach sprzed Zaćmienia. Podróż przez coraz cieplejsze drogi Karabaku prowadzi ich wreszcie do miasta smoków, perłowej zatoki i Czarnego Gołębia.
Zapiski z tej części kronik zaginęły, lecz zachowane wspomnienia mówią o pierwszych dniach braci de Vries w Dorrn, opiece markizy Ginevry Orsini i delikatnej sprawie kradzieży jej własności. Po jej rozwiązaniu drużyna uzyskuje dostęp do Archiwum Kompanii Koral, tajnej biblioteki przeznaczonej tylko dla wybranych.
Bracia de Vries pogłębiają badania w Archiwum Kompanii Koral i tajnej świątyni Vergena, odnajdując teksty o Kracjosie, Ard-Danbergu, Gabrielu Szarym i Włóczni Przeznaczenia. W Dorrn powracają także sprawy rodzinne: Kaspian przynosi wieści, że Vernir żyje, lecz przetrzymywany jest w Studni, odseparowanej części Twierdzy Długiej Nocy.
Igo opisuje dni po powrocie Dalinara ze świątyni Vergena, nowe szkolenia braci i naukę czaru Poznanie Legendy u maga Iskandera. Gdy Dalinar żąda natychmiastowego użycia kosztownej magii na medalionie ze szkieletem, między braćmi wybucha spór o poświęcenie, ambicję i prawdziwą wartość wiedzy. W tle Starego Targu pojawiają się też pogłoski o Kulcie Nicości i wyprawie ku górom Uskaru.
Igo opisuje pułapkę zastawioną w gospodzie „Lotus i Perła”, gdzie Kult Nicości próbuje uderzyć w drużynę oraz Tiamat, czarodziejkę, protegowaną markizy Ginevry Orsini z Dorrn. Po walce z nieumarłymi, zmorami i sługami Kultu Nicości, bracia uciekają ze Starego Targu na pokładzie „Szarego Ptaka”, zostawiając za sobą fałszywy trop i pytania o Marcusa, Glif Horusa oraz skalę zagrożenia.
Po ucieczce ze Starego Targu Igo opisuje odzyskanie przytomności przez Tiamat, wyścig za Ferresem i Glifem Horusa, tropy prowadzące ku Ard-Danberg oraz rytuał rozmowy z duszą nekromanty. Droga przez Most Stu Przęseł i Rozstaje Niewolników kończy się w Wieży Wschodu, gdzie drużyna odnajduje żywego Ferresa, lecz nie otrzymuje jeszcze odpowiedzi na najgroźniejsze pytania.