Kościół Delidii

Kościół Delidii
Kościół Delidii jest sercem Dominium Ambardu i jednym z najpotężniejszych aparatów władzy po Zaćmieniu. Dla wiernych jest ramieniem bogini miłości, opieki i intryg. Dla wrogów jest siecią klasztorów, trybutów, szpiegów, sędziów, oddziałów wojskowych i świątynnych więzień, z której bardzo trudno się wydostać.
Oficjalna doktryna mówi, że Delidia chroni ludzi przed głodem, nocą, kultami Cienia i chaosem dawnych czasów. W praktyce jej Kościół wymaga posłuszeństwa, danin, pracy, wiary i ciał. Prowincje płacą podatki, wysyłają niewolników, oddają dzieci do klasztorów i budują świątynie, które są jednocześnie miejscem kultu, urzędem oraz symbolem kontroli.
Kościół Delidii rzadko działa jednym narzędziem. W prowincjach łączy opiekę z przymusem, święta z egzekucjami, sierocińce z rekrutacją, kredyty z donosami, a publiczne miłosierdzie z tajnymi więzieniami. To właśnie dlatego jego władza jest tak trwała: człowiek może nienawidzić Delidii, ale nadal potrzebować jej świątyni, medyka lub uzdrowiciela, pieczęci, glejtu albo ochrony przed gorszym złem.
W oczach wielu prostych ludzi Kościół jest jedyną siłą zdolną obronić ich przed kultami Cienia, dzikimi ludami, głodem i demonami nocy. W oczach buntowników jest maszyną, która nauczyła się mówić o miłości językiem kajdan.

Najważniejsze urzędy
Rankor – najwyższy zarządca Kościoła Delidii i jeden z najważniejszych ludzi w Dominium Ambardu. Nadzoruje prowincje, daniny, świątynie i przepływ niewolniczej siły roboczej, na której zbudowano potęgę Ambardu. Rankor nie musi dowodzić armią, aby decydować o wojnach. Wystarczy, że wskaże, komu odciąć świątynne kredyty, ochronę lub prawo do łaski Delidii.
Orak-Ar – kościelny władca Karabaku, prowincji należącej do Ambardu. Rezyduje w Mar-Margot i nadzoruje budowę Czarnej Świątyni, wznoszonej od dziesięcioleci z czarnego piaskowca Karabaku. W praktyce jest namiestnikiem, sędzią i kapłanem w jednym. Jego rozkazy bywają ważniejsze niż decyzje świeckich władz, zwłaszcza gdy można je uzasadnić herezją, winą albo potrzebą oczyszczenia.

Pierwotny Zakon (Święta Inkwizycja)
Typ: zakon sądu i przymusu Kościoła Delidii
Zasięg: Dominium Ambardu i prowincje podporządkowane Delidii
Przywództwo: Wielki Komtur Horacy z Harun-hur
Siedziba: Cytadela Szeptów w Ambardzie
Symbol: złota waga na czarnych płaszczach
Metody: informatorzy, przesłuchania, środki alchemiczne, presja na lokalne elity i likwidacja herezji
Bezwzględne ramię Kościoła Delidii, działające ponad prawem świeckim. Członkowie zakonu noszą czarne płaszcze z wyszywaną złotą wagą, symbolem sądu Delidii. Ich główną misją jest tropienie, badanie i likwidacja herezji oraz wszelkich form niewierności wobec Pani Miłości i Intryg.
Inkwizycja wykorzystuje nie tylko siłę zbrojną, lecz także sieci informatorów, przesłuchania, środki alchemiczne i presję na lokalne elity. Jej siedzibą główną jest Cytadela Szeptów w Ambardzie. Wielki Komtur Horacy z Harun-hur słynie z fanatyzmu i bezwzględności, a jego słynne powiedzenie brzmi: "Miłość Delidii nie zna kompromisów".

Siostry Nocy (Zakon Czarnej Łzy)
Typ: tajny żeński zakon śledczy i egzekucyjny Kościoła Delidii
Zasięg: Ambard, Karabak i miejsca działania świątynnych więzień
Przywództwo: Siostra Velnera
Siedziba: Twierdza Długiej Nocy na wyspie Wielkiego Jeziora
Symbol: czarna łza i nocny welon
Metody: manipulacja, alchemia, trucizny, przesłuchania, eliminacje i wydobywanie informacji
Mroczne, żeńskie ramię Kościoła, działające w cieniu oficjalnych struktur. Siostry eliminują wrogów wewnętrznych, prowadzą śledztwa i przesłuchania tam, gdzie otwarta przemoc mogłaby wywołać polityczne straty. Są szkolone w manipulacji, alchemii, trucicielstwie, sztuce zadawania bólu i wydobywania informacji.
Nieopodal Portu Gis w Karabaku, na jednej z wysp Wielkiego Jeziora, znajduje się ich najbardziej przerażające miejsce: Twierdza Długiej Nocy. To tajne więzienie dla najgroźniejszych wrogów Kościoła, zbiegłych kapłanów, czarowników, dysydentów oraz ważnych osób zakazanych kultów. Przeoryszą Klasztoru Czarnej Łzy jest Siostra Velnera, znana z tego, że nigdy nie przemawia, a więźniowie błagają o śmierć już po pierwszej nocy w jej obecności.

Zakon Delmonda
Typ: sekretny zakon demonologiczno-alchemiczny Kościoła Delidii
Zasięg: Ambard i zamknięte kompleksy badawcze Kościoła
Przywództwo: Delphor Wygasły
Siedziba: Złowieszcze Arkady pod Ambardem
Symbol: spętana pieczęć demoniczna i krwawe runy
Metody: rytuały wiązania, magiczne pieczęcie, badanie duchów i demonów oraz tajne eksperymenty
Elitarno-sekretystyczny zakon kapłanów badających moc demonów i duchów. Oficjalnie ich celem jest ujarzmienie piekielnych sił i podporządkowanie ich Delidii jako dowodu, że nawet piekło może kochać. Nieoficjalnie wielu kapłanów boi się Delmondytów niemal tak samo jak heretyków.
Ich siedziba, Złowieszcze Arkady, znajduje się pod Ambardem, w podziemnym kompleksie pełnym magicznych pieczęci i więzionych istot. Mistrz Zakonu, Delphor Wygasły, ma ciało pokryte runami z żywej krwi.

Walczący Zakon Świętego Jeremiego
Typ: zakon bojowy i ekspansyjna siła Kościoła Delidii
Zasięg: armie Dominium, podbite terytoria i nowe świątynie
Przywództwo: Wielki Komtur Teodozjusz
Patron: Święty Jeremi
Symbol: męczeństwo, krew i zbroja w barwach Delidii
Metody: kampanie wojenne, misje nawracające, ochrona kapłanek i brutalna ekspansja
Zakon bojowy, którego członkowie wierzą, że śmierć w służbie Delidii to najwyższa forma miłości. Ich pancerze są zdobione scenami męczeństwa Świętego Jeremiego, pierwszego czempiona, który oddał życie, chroniąc kapłanki przed zdradziecką napaścią.
Zakon pełni rolę ekspansyjnej siły Kościoła. Bierze udział w kampaniach wojennych, zakłada nowe świątynie w podbitych terytoriach i prowadzi brutalne misje "nawracające". Wielki Komtur Teodozjusz, dawniej niewolnik, to charyzmatyczny, ale bezlitosny strateg, uważający, że ból i krew są najpewniejszymi drogami do serca Delidii.

Zakon Ubogich Braci z Paddar
Typ: ascetyczny zakon rycersko-opiekuńczy Kościoła Delidii
Zasięg: Paddar, kaplice pogranicza i miejsca świątynnej opieki
Przywództwo: przeor Klaudiusz III
Śluby: ubóstwo, czystość i służba
Symbol: biała szata, prosta stal i skromna opieka Pani
Metody: ochrona ubogich, straż przy klasztorach, obrona kaplic i przemoc traktowana jako narzędzie miłosierdzia
Ascetyczny zakon stanowiący wyjątek w wystawnym kulcie Delidii. Rycerze z Paddar noszą proste białe szaty bez herbów, często chodzą boso, a ich śluby obejmują ubóstwo, czystość i służbę.
Działają głównie jako obrońcy biednych, strażnicy klasztorów i kaplic, gdzie szerzą opiekę Pani. Gdy jednak ruszają do walki, czynią to z chłodną determinacją, uznając przemoc za narzędzie miłosierdzia. Klaudiusz III, ich przeor, słynie z proroczych wizji i odmowy przyjmowania tytułów honorowych.

Bezimienne Klasztory Sierot
Typ: sieć klasztorów, sierocińców i domów formacji Kościoła Delidii
Zasięg: Ambard, Karabak i prowincje zależne od Dominium
Nadzór: Siostra Maria de Barnes z Ambardu
Symbol: skromność, cisza, opieka i dyscyplina
Metody: wychowanie, indoktrynacja, praca, rekrutacja i kierowanie sierot do służby Kościołowi
Instytucje łączące rolę klasztoru i sierocińca. Z zewnątrz często uchodzą za miejsca opieki, ale wiele z nich bywa narzędziem indoktrynacji. Dzieci wychowuje się na lojalnych wyznawców Delidii, a część trafia później do armii, zakonów, warsztatów lub służby świątynnej.
W Mar-Margot klasztor znany był z surowych metod, choć brat Arron, obecny przeor, stara się przywrócić mu dobre imię. System Bezimiennych jest scentralizowany, a Siostra Maria de Barnes nadzoruje całość z Ambardu.
W kręgach kościelnych coraz częściej powtarza się plotkę, że następczynią wiekowej Siostry Marii może zostać wielebna Carmilla z Dorrn. Uchodzi za osobę wyjątkowo ambitną i bezwzględnie skuteczną: zasłynęła znacznym podniesieniem sprawności klasztorów, którymi zarządza w całym Karabaku.

Pierwsze Korpusy
Typ: podstawowa siła zbrojna Imperium Delidii
Zasięg: Dominium Ambardu, Karabak i fronty podporządkowane Kościołowi
Przywództwo: Generał Kracjos
Symbol: różowo-czerwona stal, ciężka tarcza i wojskowa pieczęć Delidii
Rekrutacja: pobór, przymus, odkupienie win oraz wychowankowie kościelnych instytucji
Metody: ciężka piechota, brutalne szarże, posłuszeństwo kapłanom i wojna prowadzona jako akt wiary
Podstawowa siła zbrojna Imperium Delidii. Noszą ciężkie zbroje ze stali barwionej na różowo-czerwono, kolorach miłości i krwi. Żołnierze są szkoleni do ślepego posłuszeństwa i poświęcenia. Rekrutacja bywa przymusowa i często przedstawia się ją jako "odkupienie win" dla przestępców, zbuntowanych niewolników albo bezdomnych sierot.
Większość żołnierzy nigdy nie wraca z pola walki, ale nieliczni ocaleni mogą zyskać tytuły, pieniądze i nowe życie. Korpusy słyną z brutalnych szarż i fanatycznego oddania dowódcom-kapłanom.
Generał Kracjos, wywodzący się ze starej arystokracji, należy do tych dowódców, których wpływy wykraczają poza obóz wojskowy. W kręgach Kościoła uchodzi za człowieka zdolnego połączyć dworską ogładę, rodowe ambicje i bezwzględną skuteczność na polu bitwy.