Postać

Carmilla

Carmilla była przeoryszą Bezimiennego Klasztoru Sierot, w którym po śmierci Roberta i Julii de Vries znaleźli się bracia. Pod maską opieki i pobożności kryły się przemoc, handel dziećmi, związki z Kracjosem i interesy prowadzące ku Czarnej Świątyni w Mar-Margot.

Kim jest

Carmilla pojawiła się w życiu braci de Vries jako przeorysza Bezimiennego Klasztoru Sierot, miejsca prowadzonego pod znakiem Delidii na południowym krańcu Mar-Margot. Przyjęła chłopców po śmierci Roberta i Julii, gdy Margaret oddała ich pod opiekę klasztoru, obiecując edukację, dach nad głową i zachowanie rodzeństwa razem.

Za tą fasadą krył się jednak system przemocy, pracy dzieci i religijnego przymusu. Carmilla umiała mówić tonem opiekunki, ale z kronik braci wyłania się jako osoba świetnie panująca nad pozorami, korzyściami i strachem. Gdy przestały płynąć pieniądze za utrzymanie de Vriesów, bez wahania zesłała ich z Wysokiego Zamku do Dolnego, między pozostałe sieroty i zagoniła do ciężkiej pracy.

Najmroczniejszy obraz Carmilli odsłoniły sekretne przejścia odkryte przez chłopców. To tam bracia podsłuchali jej rozmowę z Kracjosem o dostarczeniu kolejnych dzieci oraz natrafili na ślady podejrzeń wskazujące, że nie wszystkie sieroty opuszczające klasztor po osiągnięciu wyznaczonego wieku wcale nie zaczynały nowego życia. Z czasem Carmilla przestała być dla braci tylko wspomnieniem krzywdy z dzieciństwa, a stała się jednym z żywych symboli spraw, które w Mar-Margot prowadzą od klasztoru ku Kościołowi, możnym i ludziom stojącym ponad prawem.

Co wiedzą gracze

  • Carmilla była przeoryszą Bezimiennego Klasztoru Sierot, gdy trafili tam Igo, Kejn, Dalinar i Tsume.
  • Chłopcy z początku mieszkali w Wysokim Zamku dzięki pieniądzom i pozycji Margaret, ale po jej śmierci zostali przeniesieni do Dolnego Zamku.
  • Pod jej zwierzchnictwem klasztor łączył opiekę nad sierotami z ciężką pracą, indoktrynacją Delidii i przemocą ze strony kapłanów takich jak Gordon.
  • Carmilla utrudniała kontakt chłopców ze światem zewnętrznym, zbywała pytania o Jaromira i kontrolowała dostęp do klasztoru.
  • W ukrytych przejściach bracia podsłuchali jej rozmowę z Kracjosem o dostarczeniu sześćdziesięciorga dzieci i naciskach związanych z Grododzierżcą.
  • Igo powiązał później zbrodnie klasztoru z handlem sierotami i pracami przy Czarnej Świątyni w Mar-Margot.
  • Tsume zapamiętał scenę, w której oczy Carmilli miały zapłonąć niebieskim światłem, jakby dostrzegła go przez mur.
  • W czasie jednej z nocnych wypraw bracia widzieli, że sama Carmilla została poddana brutalnej karze przez kapłanki, co sugeruje, że była częścią większego systemu zależności.
  • Po latach bracia rozpoznali ją w lektyce w dzielnicy świątynnej, a później Tsume zobaczył ją na balu u Edmunda de Robespierre.
  • Mimo utraty dawnej funkcji Carmilla nie zniknęła z kręgów wpływów Mar-Margot i nadal pozostaje dla braci celem chłodnej, odkładanej zemsty.

Powiązania

Bracia de Vries - Carmilla odpowiadała za klasztor, w którym po śmierci przybranych rodziców spędzili jedne z najciemniejszych lat dzieciństwa.

Kracjos - jej kochanek i rozmówca w sprawach dotyczących dostarczania dzieci oraz politycznych nacisków wokół Grododzierżcy.

Gordon - brutalny kapłan klasztoru, którego przemoc wobec dzieci była jednym z pierwszych sygnałów, czym naprawdę jest opieka Bezimiennego Klasztoru Sierot.

Margaret - ciotka, która oddała braci do klasztoru i której pieniądze przez pewien czas zapewniały im lepsze traktowanie.

Jaromir - dawny lokaj de Vriesów, który próbował wydostać chłopców z klasztoru mimo kontroli Carmilli nad dostępem do tego miejsca.

Kościół Delidii - instytucja, której święte hasła Carmilla wykorzystywała jako zasłonę dla przemocy, pracy dzieci i układów z możnymi.

Otwarte wątki

Carmilla nadal żyje i pojawia się w miejscach, do których zwykły upadek dawnej przeoryszy nie powinien jej doprowadzić. Nie wiadomo, kto dokładnie chroni ją po sprawie Bezimiennego Klasztoru Sierot, ile wie o Czarnej Świątyni, Kracjosie i dawnych zleceniach oraz czy jej obecność w wyższych kręgach Mar-Margot jest resztką dawnych wpływów, czy elementem szerszej gry Kościoła Delidii.

Powiązane kroniki

Kroniki, w których występuje

Poniżej znajdziesz kroniki powiązane z Carmilla, uporządkowane według osi czasu świata gry.

lata 210-211 po Zaćmieniu Kroniki I: Z deszczu pod rynnę, czyli Bezimienny Klasztor Sierot Po pożarze rodzinnego kasztelu bracia de Vries trafiają najpierw pod chłodną opiekę ciotki Margaret, a potem do Bezimiennego Klasztoru Sierot. Za murami świątynnego sierocińca szybko odkrywają przemoc, podejrzane praktyki mnichów Delidii i tajemne przejścia ukryte pod studnią. To początek kronik Dalinara: historia utraty domu, pierwszego buntu i odkrycia, że dzieciństwo braci znalazło się w rękach ludzi znacznie groźniejszych, niż się wydawało. lata 210-211 po Zaćmieniu Kroniki I: Z deszczu pod rynnę, czyli Bezimienny Klasztor Sierot Kejn wspomina pierwsze lata braci de Vries w Bezimiennym Klasztorze Sierot z większą goryczą i nieufnością niż ktokolwiek inny. Za pozorną opieką Carmilli odkrywa fanatyzm Delidii, przemoc Gordona i ukryte przejścia prowadzące do sekretów, których dzieci nie powinny nigdy zobaczyć. To kronika utraty złudzeń, w której najstarszy z braci zaczyna uczyć się przetrwania przez podejrzliwość, gniew i zimną czujność. 22 marca 213 roku po Zaćmieniu Kroniki I: Ucieczka do Białej Osady Igo zapisuje ostatnie godziny przed ucieczką z Bezimiennego Klasztoru Sierot, próbując uporządkować strach, żałobę i dowody na zbrodnie Carmilli. Jego skrybskie umiejętności stają się narzędziem ratunku, gdy Jaromir prosi go o przepisanie księgi mogącej obnażyć mroczne interesy klasztoru. To kronika widziana oczami chłopca, który jeszcze marzy o magii, ale już wie, że wiedza bywa równie niebezpieczna jak ogień. luty/marzec 222 roku po Zaćmieniu Kroniki IV: Koniec dzieciństwa i powracające wspomnienia Tsume, już jako uczeń Ki-Shak, wraca myślami do pierwszych ran dzieciństwa i drogi, która zaprowadziła go spod płonących domów ku Wężowej Wieży. W listach do Xin-Xana odtwarza utratę rodziny, adopcję przez de Vriesów, miłość do braci i koszmar Bezimiennego Klasztoru Sierot. To kronika o tym, jak Gniewomir zaczyna rozumieć, że jego spokój narodził się nie z braku cierpienia, lecz z umiejętności nadania mu sensu. maj 222 roku po Zaćmieniu Kroniki IX: Historia rodziny von Trakk Po cmentarnym zleceniu Tsume zanurza się w medytacjach i wizjach, które poszerzają jego rozumienie Ki-Shak. Równocześnie drużyna wraca do grobowca von Trakków, by zbadać czarną czaszkę, złotą tabliczkę i ślady klątwy związanej z dawnym rodem. Poszukiwanie odpowiedzi prowadzi braci do zubożałej siedziby de Rische, gdzie historia rodziny de Vries zaczyna splatać się z zagadkami menhirów. sierpień 222 roku po Zaćmieniu Kroniki XVIII: W drodze na Przecięte Pasmo Przygotowania do wyprawy ku Przeciętemu Pasmu każą drużynie myśleć o trollach, syderycie i Zagadkach Menhirów z dużo większą pokorą. Tsume szuka wiedzy u Tesijczyków z Mar-Margot, a Igo i Dalinar przynoszą opowieści o Dahijczykach, Oze Dakhe oraz dawnych Zakonach Krwi. To kronika planowania przed wejściem na obcy teren, gdzie każda luka w wiedzy może kosztować życie. październik 222 roku po Zaćmieniu Kroniki XXII: Nierozwikłane tajemnice Po ucieczce z Przeciętego Pasma bracia są głodni, ranni i zdani na korzonki, tropy oraz własną orientację w lesie. Tsume próbuje zachować spokój, choć zmęczenie i nieufność wobec mijanych ludzi wyostrzają jego gniew. Powrót ku cywilizacji nie rozwiązuje żadnej z wielkich zagadek, ale daje drużynie chwilę oddechu przed decyzją, co zrobić z tym, co wynieśli z ziem Dahijczyków. październik 222 roku po Zaćmieniu Kroniki XXVI: Pomocna dłoń Kreol okazuje się maską Nubrimusa, a pozorna pomocna dłoń staje się propozycją układu: wolność z Kostki Xantów w zamian za śmierć Camarala. Tsume szybko rozpoznaje, że tesijski mag nie jest całkiem panem własnej woli i że za jego niewolą stoją Kamień Zniewolenia, Ahito-tan oraz interesy Kościoła. Ucieczka z kryształowego więzienia prowadzi drużynę prosto do siedziby de Robespierre, gdzie trzeba zdecydować, czy można zaufać człowiekowi trzymanemu na magicznej smyczy.