Kroniki I: Ucieczka do Białej Osady
Igo zapisuje ostatnie godziny przed ucieczką z Bezimiennego Klasztoru Sierot, próbując uporządkować strach, żałobę i dowody na zbrodnie Carmilli. Jego skrybskie umiejętności stają się narzędziem ratunku, gdy Jaromir prosi go o przepisanie księgi mogącej obnażyć mroczne interesy klasztoru. To kronika widziana oczami chłopca, który jeszcze marzy o magii, ale już wie, że wiedza bywa równie niebezpieczna jak ogień.
Kroniki I: Z deszczu pod rynnę, czyli Bezimienny Klasztor Sierot
Po pożarze rodzinnego kasztelu bracia de Vries trafiają najpierw pod chłodną opiekę ciotki Margaret, a potem do Bezimiennego Klasztoru Sierot. Za murami świątynnego sierocińca szybko odkrywają przemoc, podejrzane praktyki mnichów Delidii i tajemne przejścia ukryte pod studnią. To początek kronik Dalinara: historia utraty domu, pierwszego buntu i odkrycia, że dzieciństwo braci znalazło się w rękach ludzi znacznie groźniejszych, niż się wydawało.
Kroniki I: Z deszczu pod rynnę, czyli Bezimienny Klasztor Sierot
Kejn wspomina pierwsze lata braci de Vries w Bezimiennym Klasztorze Sierot z większą goryczą i nieufnością niż ktokolwiek inny. Za pozorną opieką Carmilli odkrywa fanatyzm Delidii, przemoc Gordona i ukryte przejścia prowadzące do sekretów, których dzieci nie powinny nigdy zobaczyć. To kronika utraty złudzeń, w której najstarszy z braci zaczyna uczyć się przetrwania przez podejrzliwość, gniew i zimną czujność.
Kroniki II: Ucieczka do Białej Osady
Podczas Karnawału Światła Delidii bracia de Vries dostają szansę na ucieczkę z klasztoru, ale plan wymaga odwagi, sprytu i wejścia głębiej w sekrety sierocińca. Turniej walki na kije, tajne księgi, ciało ukryte w podziemiach i dramatyczna ucieczka z Jaromirem splatają się w jeden przełomowy dzień. To kronika, w której podejrzenia zamieniają się w pewność: w klasztorze trzeba było przeżyć, a nie dorosnąć.
Kroniki IV: Koniec dzieciństwa i powracające wspomnienia
Tsume, już jako uczeń Ki-Shak, wraca myślami do pierwszych ran dzieciństwa i drogi, która zaprowadziła go spod płonących domów ku Wężowej Wieży. W listach do Xin-Xana odtwarza utratę rodziny, adopcję przez de Vriesów, miłość do braci i koszmar Bezimiennego Klasztoru Sierot. To kronika o tym, jak Gniewomir zaczyna rozumieć, że jego spokój narodził się nie z braku cierpienia, lecz z umiejętności nadania mu sensu.
Kroniki VII: Zawód Łowca Nagród – kłopoty w Zimowym Ogrodzie
Bracia trafiają pod skrzydła Camaralczyków, gdzie próby na arenie mają sprawdzić ich użyteczność jako łowców nagród. Tsume woli nie odsłaniać sztuk Ki-Shak, lecz obserwuje siłę Dalinara, precyzję Kejna i pierwszy pokaz magii Igo. Podziemny Bakarak obiecuje jedzenie, dach nad głową i zlecenia, ale szybko pokazuje też, że prawo Mar-Margot ma wiele ciemnych korytarzy.
Kroniki XVIII: W drodze na Przecięte Pasmo
Przygotowania do wyprawy ku Przeciętemu Pasmu każą drużynie myśleć o trollach, syderycie i Zagadkach Menhirów z dużo większą pokorą. Tsume szuka wiedzy u Tesijczyków z Mar-Margot, a Igo i Dalinar przynoszą opowieści o Dahijczykach, Oze Dakhe oraz dawnych Zakonach Krwi. To kronika planowania przed wejściem na obcy teren, gdzie każda luka w wiedzy może kosztować życie.
Carmilla
Carmilla była przeoryszą Bezimiennego Klasztoru Sierot, w którym po śmierci Roberta i Julii de Vries znaleźli się bracia. Pod maską opieki i pobożności kryły się przemoc, handel dziećmi, związki z Kracjosem i interesy prowadzące ku Czarnej Świątyni w Mar-Margot.
Tsume de Vries
Gniewomir, znany jako Tsume, przeszedł drogę od dziecka uratowanego z pożaru do ucznia Ki-Shak i kronikarza własnej przeszłości. Wspomnienia dzieciństwa, braterskiej więzi i utraty prowadzą go ku spokojowi zdobywanemu z wielkim trudem.