Pas Pogranicza

• Typ: ziemie niczyje między Dominium Ambardu, Lennami Zhaka i Domenami Starych Lordów
• Położenie: zachód od Dominium Ambardu i południe od wpływów Zhaka, między Nowym Morzem, Upadłymi Krainami i drogami prowadzącymi ku południu
• Władza: rozproszona; lokalni panowie, wolne miasta, zakony, najemnicy, magowie i samozwańczy dziedzice dawnych królestw
• Zwierzchnictwo: formalnie brak jednolitego; realnie obszar nacisku Delidii, Zhaka i południowych domen
• Rola w świecie: bufor między trzema wielkimi porządkami i ostatnia strefa względnie niezależnych sił południowo-zachodniego pogranicza
• Specjalność: najemnicy, stare twierdze, wolne baronie, zakazana magia, przemyt, ruiny po Kataklizmie z Zachodu i wpływy Bractwa Khall
• Powiązania: Dominium Ambardu, Lenna Zhaka, Domeny Starych Lordów, Róg Traggaru, Zjednoczony Rewir Arkanii, Zakon Thule-dun, Ostatnie Bractwo Khall
• Symbol: zielony pas ziemi niczyjej między czerwonymi sztandarami bogów

Pas Pogranicza nie jest krainą w takim sensie jak Karabak czy Soelja. Nie ma jednej stolicy, jednego prawa ani jednego władcy. To szeroki, poszarpany obszar ziem między wielkimi domenami nowych bogów a południowymi państwami, które same siebie nazywają spadkobiercami dawnych królestw. Na mapach Ambardu bywa oznaczany jako strefa wpływów, na mapach Zhaka jako teren przyszłego oczyszczenia, a w dokumentach południowych lordów jako ziemie utracone, sporne albo jeszcze nieuporządkowane.

Dla zwykłych ludzi Pas Pogranicza jest miejscem niepewnego życia. Wieś może płacić daninę lokalnemu baronowi, myto zakonnikom z Thule-dun, okup najemnikom Traggaru, a po roku zostać wpisana do rejestrów Delidii przez kapłana, który przyjedzie z eskortą i pieczęcią Ambardu. Granice przesuwają się tu wolniej niż armie, ale szybciej niż pamięć.

Na północy i wschodzie coraz silniej czuć nacisk Nowej Wiary. Ambard próbuje przesuwać swoje wpływy przez kaplice, komory celne, ochronę kupców, układy małżeńskie, wykup długów i wojskowe interwencje. Lenna Zhaka naciskają od północy i północnego zachodu brutalniej, mniej cierpliwie i z większą skłonnością do wypalania tego, czego nie da się podporządkować. Pas Pogranicza trwa właśnie dlatego, że żadna z tych potęg nie może łatwo połknąć go w całości.

Na południu zaczynają się Domeny Starych Lordów. To nie jedno państwo, lecz zbiór krain, rodów, zakonów i rewirów, które twierdzą, że wywodzą swoje prawa z czasów sprzed obecnego porządku. Dla Ambardu są to samozwańcy i heretycy. Dla Zhaka - skażone resztki starego świata. Dla mieszkańców Pogranicza - ostatni możni, którzy potrafią przeciwstawić się północnym bogom, choć często robią to rękami ludzi równie groźnych jak ci, przed którymi rzekomo bronią.

Najważniejszymi siłami południowego nacisku są Róg Traggaru, Zjednoczony Rewir Arkanii, Zakon Thule-dun oraz Ostatnie Bractwo Khall. Nie tworzą jednego sojuszu. Częściej podejrzewają się, podkupują i szantażują, niż działają razem. Łączy je jednak strach przed tym samym końcem: że Pas Pogranicza pęknie, a za jego ruinami Ambard i Zhak zobaczą otwartą drogę dalej na południe.

Właśnie dlatego Pogranicze jest pełne ludzi znikąd: najemników bez sztandaru, skrybów z fałszywymi pieczęciami, czarowników szukających ruin, uchodźców z podbitych baronii, przemytników, łowców reliktów, kapłanów bez świątyń i szlachciców, którzy noszą stare herby, choć nikt już nie pamięta, czy kiedykolwiek coś znaczyły.

Obecny układ sił

Pas Pogranicza trwa, bo żadna z wielkich potęg nie może go łatwo zająć bez otwarcia kilku wojen naraz. Ambard musiałby wejść głęboko w ziemie, gdzie każdy lokalny pan ma ukryte przejścia, prywatnych najemników i przynajmniej jednego doradcę, którego lepiej nie sprawdzać pod kątem magii. Zhak musiałby utrzymać ziemie zbyt niestabilne, zbyt kupieckie i zbyt pełne dawnych układów, by dały się łatwo podporządkować jednej doktrynie. Malakus mógłby wysłać kupców, szpiegów i łowców, ale bez rzek, kast i świątynnych struktur jego władza byłaby tam kosztowna i krucha.

Południowe domeny też nie są bezpieczne. Róg Traggaru jest silny, ale dumny. Rewir Arkanii jest sprytny, ale powolny. Thule-dun jest głęboki, ale obcy nawet dla własnych sąsiadów. Khall jest potężne, ale każde jego użycie zostawia ślad, którego nie da się łatwo zmyć. To nie jest koalicja dobra przeciw złu. To zbiór sił, które jeszcze się nie pożarły, bo wiedzą, że ktoś inny czeka z nożem.

Dla przygód Pas Pogranicza jest miejscem niepewności. Można tam znaleźć zaginione dokumenty dawnej Arkanii, emisariusza Traggaru, który zniknął po kontakcie przez glavurn, thuleński żywokryształ rosnący w piwnicy chłopskiej chaty, Sevonitę udającego człowieka, Melendytów pilnujących zapomnianej bramy albo wysłannika Ambardu, który próbuje kupić całą dolinę, zanim zrobi to Zhak.

Pas Pogranicza nie powinien wyglądać jak kraina wolności. To raczej kraina opóźnionego końca: miejsce, gdzie stare siły jeszcze nie upadły, nowe bogi jeszcze nie zwyciężyły, a zwykli ludzie codziennie płacą za to, że historia nie potrafi się zdecydować.

Na Pograniczu mówi się: nie ufaj mapie, nie ufaj pieczęci i nie ufaj człowiekowi, który twierdzi, że wie, gdzie kończy się wojna. Tutaj wojna nie kończy się nigdy. Tylko czasem zmienia pana.