Karta kultu

Status:
wyższa potęga (Nowa Wiara)

Charakter:
praworządny-zły

Stronnicy:
Delidia, Malakus

Wrogowie:
Dawna Wiara, Karnakowie, krainy Nowego Morza, buntownicy i wrogowie wojennego porządku

Symbol:
złoty płomień spleciony z ostrzem miecza, ujęty w formę wojennego znaku dyscypliny i podboju

Sfery:
wszystkie związane z wojną i dyscypliną

Czempioni:
Arkan Żelaznej Przysięgi, Senera z Płonących Chorągwi, Varukh Trzykrotnie Hartowany

Główne informacje

Zhak jest jednym z trzech wielkich bóstw Nowej Wiary. Jego kapłani nazywają go Panem Wojny, Ojcem Ognia i Tym, Który Hartuje Ludy. W oficjalnej nauce kultu nie jest bogiem gniewnej pożogi, lecz wojny rozumianej jako najwyższa próba wartości człowieka. Według jego wyznawców pokój ma znaczenie tylko wtedy, gdy został zdobyty, narzucony i utrzymany siłą zwycięstwa.

Ogień jest najważniejszą domeną Zhaka, ale nie jedyną i nie najgłębszą. Płomień symbolizuje rozkaz, czystość, karę, hart stali, sygnał przed bitwą i światło obozów wojennych. W świątyniach Zhaka powtarza się, że ogień nie służy temu, by ogrzać słabych, lecz temu, by wypalić słabość i zostawić tylko to, co zdolne przetrwać.

Lenna Zhaka rozciągają się na zachód od Dominium Ambardu, aż ku ziemiom rozdartych kataklizmami i ku Nowemu Morzu, które według przekazów powstało krótko przed Zaćmieniem. To kraina twierdz, dróg wojskowych, pogranicznych marchii i nieustannych wypraw. Imperium Zhaka pozostaje w ciągłej wojnie z krainami wokół Nowego Morza oraz z dzikimi potomkami pradawnej rasy Karnaków.

Od północnego wschodu ekspansję Zhaka ograniczają ziemie Ligi Lansgardu, koalicji potężnych legatów burz. Ich flota nie ma sobie równych na Wielkim Morzu Północy, a pod ich wpływem pozostają Zaihara, Gerdenburg, Erdor oraz samotne, tajemnicze Miasto Mgieł. Zhakici nie uznają tej granicy za wieczną. W ich kronikach Lansgard bywa nazywany ostatnią bramą, którą pewnego dnia trzeba będzie wyłamać.

Stare imiona Zhaka

Kapłani Zhaka głoszą, że ich bóg nie narodził się po Zaćmieniu. Według oficjalnej doktryny istniał od zawsze, lecz dawni ludzie znali tylko fragmenty jego natury i czcili go pod różnymi imionami. Dopiero po katastrofach i Zaćmieniu bóstwo miało objawić prawdziwe imię, jednocząc rozproszone kulty wojny, ognia, słońca i kowalstwa.

Har-Zakon miał być Panem Pierwszej Iskry, który dał ludziom ogień i nauczył ich odróżniać noc od porządku.

Azh-Karun był Ojcem Żelaza, patronem kowali, płatnerzy i pierwszych warownych grodów.

Vel-Zhakor oznaczał Płomień Sztandaru, ogień niesiony przed zwycięskimi armiami.

Rhad-Khur był Tym, Który Idzie Przed Włóczniami, duchem natarcia i odwagi w pierwszej linii.

Sol-Akhir oznaczał Słońce Wojny, niebiański znak podboju i nieuchronnego zwycięstwa.

Uczeni Starej Wiary twierdzą, że ta nauka jest wygodną propagandą. Ich zdaniem kapłani Zhaka zawłaszczyli wiele lokalnych kultów wojny, kowalstwa i ognia, a potem ogłosili, że wszystkie były jedynie maskami jednego boga. Dzięki temu mogli przejmować dawne świątynie, relikwie i święte miejsca bez konieczności niszczenia ich dziedzictwa.

Lenna Zhaka

Lenna Zhaka są państwem wojny i prawa narzuconego mieczem. Ich miasta wyrastają wokół twierdz, obozów legionowych, kuźni i świątyń ognia. Każda prowincja ma obowiązek dostarczać ludzi, broń, żywność i rzemieślników na potrzeby niekończących się kampanii. W zamian otrzymuje drogi, ochronę, sądy wojskowe i pewność, że bunt zostanie zdławiony szybciej, niż zdąży się rozprzestrzenić.

Władza świecka i religijna są tam trudne do rozdzielenia. Kapłani pełnią funkcję sędziów, kronikarzy zwycięstw, strażników przysiąg i nadzorców rytuałów wojennych. Dowódca, który łamie złożoną przysięgę, nie zdradza tylko armii, lecz samego Zhaka. Za taką zdradę grozi śmierć w ogniu albo oddanie rodzinnego rodu do niewoli.

Na granicach Lenn stoją marchie wojenne, których zadaniem jest prowadzenie ciągłych wypraw przeciw krainom Nowego Morza i plemionom Karnaków. Zwycięstwa są celebrowane publicznie, a porażki tłumaczy się brakiem hartu, herezją lub zdradą. W kulturze Zhaka nie istnieje klęska przypadkowa. Każda przegrana musi mieć winnego.

Karnakowie

Karnakowie to legendarna stara rasa kamienia, ognia i monumentalnych miast. Według uczonych istnieli długo przed Zaćmieniem, a być może nawet przed częścią królestw ludzkich znanych ze starych kronik. Ich cywilizacja miała wznosić czarne iglice, miasta z bazaltu, podziemne trakty i świątynie zdolne przetrwać trzęsienia ziemi.

Dzisiejsi potomkowie Karnaków nie przypominają już dawnej potęgi z legend. Są rozbici na plemiona, klany i dzikie wspólnoty zamieszkujące pogranicza Nowego Morza, góry, rumowiska dawnych miast i ziemie wypalone przez kataklizmy. Ludzie Zhaka nazywają ich barbarzyńcami, bestiami, kamiennymi dzikusami albo po prostu trollami zachodu. Nie jest jasne, ile w tym prawdy, a ile propagandy.

Kapłani Zhaka twierdzą, że Karnakowie ukradli ludziom pierwotny ogień i zamknęli go w miastach z czarnego kamienia. Dlatego wojna z ich potomkami jest przedstawiana jako święta rekonkwista: odzyskiwanie ognia, ziemi i prawa do panowania. Niektórzy heretyccy historycy podejrzewają jednak, że Karnakowie strzegą ruin, reliktów i tajemnic, których Zhakici pragną znacznie bardziej niż samego zwycięstwa.

Największe święta

Dzień Pierwszej Iskry: święto ognia danego ludziom. W miastach zapala się wielkie paleniska, a dzieci przeprowadza się między dwoma rzędami płomieni, aby symbolicznie weszły w życie zahartowane przez Zhaka.

Noc Sztandarów: obrzęd przed rozpoczęciem dużej kampanii wojennej. Kapłani błogosławią sztandary, broń i dowódców, a żołnierze składają przysięgę, że nie cofną się bez rozkazu.

Święto Popiołu Zwycięstwa: obchodzone po wielkich bitwach. Prochy poległych wrogów miesza się z ziemią pod nowe drogi, bramy albo fundamenty świątyń. Zhakici wierzą, że pokonany wróg powinien nawet po śmierci służyć porządkowi zwycięzców.

Siły i frakcje Zhaka

Szczegółowy opis wojennego aparatu Lenn Zhaka znajduje się w dziale Frakcje: Siły Zhaka. To tam opisano Hufce Żelaznego Żaru, Sędziów Ognia, Bractwo Pierwszej Iskry, Straż Popiołu i marchie wojenne.

Moce kapłanów

Żar Wojny – kapłan Zhaka potrafi rozpalić w żołnierzach fanatyczną dyscyplinę. Oddział pobłogosławiony takim rytuałem trudniej złamać strachem, bólem i zmęczeniem.

Hart Płomienia – modlitwa wzmacniająca ciało i wolę. Używana jest przed bitwą, torturą, pojedynkiem albo długim marszem przez spalone ziemie.

Błogosławieństwo Ostrza – kapłan może poświęcić broń w ogniu, aby stała się symbolem przysięgi wojennej. Wierni traktują złamanie tak pobłogosławionej broni jako zły omen.

Sąd Popiołu – rytuał prawdy i kary. W najłagodniejszej wersji polega na przesłuchaniu przy świętym palenisku. W najgorszej kończy się spaleniem winnego lub jego imienia, rodu i praw.

Ciekawostki

• W niektórych zachodnich prowincjach mówi się, że żołnierz Zhaka nie umiera, dopóki pamięta rozkaz. Dlatego weterani często noszą na ciele wypalone słowa ostatniej przysięgi.
• Zhakici nie ufają pokojowi bez zakładników, garnizonów i przysiąg. Traktaty pokojowe są dla nich jedynie inną formą okupacji.
• Wielu kowali w Lennach Zhaka ma status półkapłański. Kuźnia bywa małą świątynią, a pierwsze uderzenie młota po świcie jest krótką modlitwą.
• Lansgardzcy legaci burz są jednymi z niewielu wrogów, których Zhakici opisują z niechętnym szacunkiem. Ich flota uchodzi za przeszkodę, której nie da się po prostu spalić.
• Wśród Karnaków zachowały się podobno pieśni o czasach, gdy ludzie prosili ich o ogień, a nie odbierali go mieczem. Za posiadanie takich pieśni w Lennach Zhaka grozi śmierć.