Celeborn

• Typ: miasto-spichlerz i rzeczne centrum żywnościowe
• Położenie: niziny nad rzeką Serce Karabaku
• Władza: Kaspian II, archont Celebornu
• Zwierzchnictwo: formalnie Ambard i Kościół Delidii; praktycznie archont, spichlerze i kupcy rzeczni
• Rola w Karabaku: żywieniowe serce północy i zaplecze Koalicji Ośmiu Miast
• Specjalność: zboże, młyny, porty rzeczne, magazyny, transport i awaryjne zapasy
• Powiązania: Mar-Margot, Umbarak, Gordion Północny, Dorrn, Koalicja Ośmiu Miast Karabaku
• Symbol: złoty kłos

Celeborn nie potrzebuje legend, żeby być potęgą. Jest sercem żywieniowym Karabaku, miastem spichlerzy, młynów, barek i urzędników, którzy liczą zboże z wielką starannością. Bez Celebornu północ głodowałaby, a wiele miast Karabaku musiałoby kupować posłuszeństwo chlebem droższym niż stal.

Miasto leży na ciężkich, wilgotnych nizinach, które co roku przypominają mieszkańcom, że rzeka jest panią tej krainy. Serce Karabaku zapewnia żyzność, powodzie, błoto, transport i zapach pracy. Celeborn nie jest piękny w dworskim sensie. Jego ulice są szerokie dla wozów, powietrze pachnie plewami, dymem i mokrym drewnem, a najważniejsze budynki nie są pałacami, tylko spichlerzami, młynami i suszarniami.

Miasto jest naturalnie przecięte rzeką. Wschodnia część, zajmująca większą część zabudowy, jest gęsta, robocza i handlowa. Tam stoją państwowe spichlerze, targi zbożowe, dzielnice robotnicze, urzędy i siedziby kupców. Zachodnia część jest starsza, spokojniejsza i bardziej urzędowa: rezydencje, kaplice, archiwa, stare magazyny i pierwsze nabrzeża. Obie strony łączą kamienne mosty, zwykle pełne ludzi, wozów, straży i przekleństw przewoźników.

Port Północny odbiera towary z Umbaraku oraz dalszych ziem krasnoludzkich: drewno, sól, kamień, metal i wszystko, co może spłynąć rzeką. Port Południowy wypycha transporty ku Jezioru Wielkiemu i dalej do miejsc, które bez celeborńskiego zboża musiałyby importować żywność z innych krain. Przeładunki trwają także nocą, bo w Celebornie magazyny nigdy nie śpią.

Około 110 roku Po Zaćmieniu władcy Celebornu, na znak szacunku i sojuszu z krasnoludzkimi twierdzami północy, zaczęli tytułować się archontami zamiast królami. Dlatego Kaspian II rządzi dziś jak monarcha, lecz formalnie nosi tytuł archonta — strażnika układu między żywieniowym sercem Karabaku a górskimi twierdzami Umbaraku i Gordionu Północnego. Uchodzi za pragmatyka bezwzględnego wobec sabotażu, szczególnie tam, gdzie chodzi o zapasy.

Dzielnica Spichlerzy jest sercem miasta: ogromne konstrukcje z drewna i kamienia strzeżone dniem i nocą, liczone, plombowane i sprawdzane przez ludzi archonta. Targi Zbożowe są głośne, chaotyczne i pełne krzyku kupców. Nabrzeża Robotnicze pozostają brudne, zatłoczone i oblepione tawernami oraz tanimi noclegowniami. Stare Miasto Zachodnie zapewnia więcej spokoju; pełne jest parków, w których spacerują bogaci kupcy i szlachta zamieszkująca okoliczne rezydencje.

W mieście można spotkać między innymi Edrica Halvorna, Mistrza Spichlerzy, kontrolującego zapasy i transporty - jego uczciwość jest znana wszem i wobec. Liria Biała Wrona, kapitan barki i przemytniczka, zna boczne kanały Serca Karabaku lepiej niż urzędnicy swoje mapy. Varn Kess reprezentuje Towarzystwo Kupieckie Karabaku, zawsze uprzejmy, elegancki i niebezpiecznie dobrze poinformowany. Baldur Krzywy Hest, były przemytnik i właściciel gospody Pod Złamanym Ambardem, wie, kto przybywa do miasta i kto próbuje zniknąć. Jan de Bruyne handluje magicznymi drobiazgami i artefaktami o niepewnym pochodzeniu. Matka Seraya, kapłanka Delidii, opiekuje się robotnikami i biedotą, ale jej wpływ sięga także kręgów kupieckich. Gorim Żelaznoręki, krasnolud i właściciel magazynów oraz tartaków, dostarcza drewno dla portów, bez którego celeborńska machina zaczęłaby się zacinać.

W Koalicji Ośmiu Miast Karabaku Celeborn odpowiada za najważniejszą sprawę: zapasy. Jego urzędnicy wyliczają, ile zboża można wysłać do Mar-Margot, Dorrn, Karhanu i twierdz krasnoludzkich, a ile musi zostać w spichlerzach na wypadel głodu, powodzi albo zamknięcia traktów z powodu kolejnego rajdu Wiktów.

Karawana Łez także przechodzi przez celeborńskie rachunki. Miasto nie zawsze płaci ludźmi w takim stopniu, jak chciałby Ambard, bo potrafi uzupełniać braki zbożem, paszą, mąką, barkami i obsługą transportu. Obraz miasta magazynów, nie czyni jednak Celebornu łagodnym. Przeciwnie: kto trafia do jego rejestrów dłużnych, może skończyć zakuty w kajdany lub w worku ma dnie rzeki.

Celeborn nie jest potęgą militarną, ale ludzie mawiają, że kto włada jego spichlerzami, ten potrafi nakarmić Karabak, zagłodzić przeciwnika albo zmusić go do rozmowy zanim jeszcze padnie pierwszy rozkaz.