Soelja

• Typ: lenno Malakusa i kraina z ośrodkami wzdłuż rzeki Cataliny
• Położenie: południe od Karabaku, między Krainą Wulkanów, Zakazaną Pustynią i Bagnem Lei-Amt
• Władza: Mahrajn-Tana, Wąż Zachodu i król-kapłan Soelji
• Zwierzchnictwo: Malakus, Wężowa Piątka
• Rola w Soelji: centrum zachodniej władzy Lenn Malakusa, zaplecze niewolnictwa, legionów i rzecznego handlu
• Specjalność: niewolnictwo, kryształy Amuru
• Symbol: wąż Malakusa i znaki Wężowej Piątki

Soelja jest jednym z najważniejszych lenn Malakusa. Od północy styka się z Karabakiem i szlakami Dorrn, ale należy do innego świata: gorącego, rzecznego, kastowego i podporządkowanego kapłanom Wielkiego Węża. Władza nie jest tu oddzielona od religii - rozkaz urzędnika, cena niewolnika, wypady łupieżcze legionów i słowo kapłana są częściami tego samego porządku.

Soelja jest północną bramą większych Lenn Malakusa, które ciągną się dalej przez Askartię, Iktię i Jabisynię ze świętą Hakką. Hakka pozostaje centrum imperium i miejscem Wężowej Świątyni, ale Soelja ma własny ciężar polityczny: jej król-kapłan, Mahrajn-Tana, jest Wężem Zachodu i członkiem Wężowej Piątki. Dlatego lokalne spory o cło, karawany, niewolników i legiony nigdy nie są tylko sprawami prowincji.

Klimat Soelji kształtują dwa zjawiska. Ze wschodu przychodzą suche, gorące wiatry Hamsin, których źródła szuka się przy Wyspach Lokkarskich i legendarnym Morzu Ognia. Od północy dociera żar Krainy Wulkanów, która według podań obudziła się podczas Zaćmienia i odtąd nie zasnęła naprawdę. Popiół z tych obszarów potrafi użyźniać ziemię, zatruwać studnie albo niszczyć plony w zależności od wiatru.

Kraina trwa dzięki Catalinie. Rzeka daje wodę, transport, porty, rozlewiska, targi i kanały, a jednocześnie pozwala władzom liczyć ludzi, towary i daniny. Im dalej od jej koryta, tym szybciej zaczynają się pył, susza, opuszczone osady i drogi wymagające eskorty. Cywilizacja Soelji trzyma się rzeki nie z wygody, lecz z konieczności.

Sercem Soelji jest Stary Targ: stolica Mahrajna-Tana'y i największy targ niewolników w zachodnich lennach. To tam trafiają karawany z północy, południa, lasów, bagien, pustyń i przegranych prowincji. Wolność ma w Soelji status, cenę i właściciela; niewolnictwo jest tu gospodarką, prawem oraz rytuałem.

Drugim filarem są wieże. Wieża Wschodu jest miastem-twierdzą Zahariasza, wzbudzającego postrach wielkiego czarownika i siedzibą podłegłego mu Legionu Stalowego. Wieża Zachodu strzeże zachodniej granicy Soelji, transportów i interesów IV Legionu. Obie wieże są ośrodkami wojskowymi i administracyjnymi, ale ich realna siła polega na tym, że stoją między dworem króla-kapłana a granicami, gdzie zwykłe prawo szybko okazuje się za słabe. Według ludowych opowieści jeszcze około 80 roku Po Zaćmieniu ich panom, wedle tradycji czarownikom, służyły smoki wywodzone od starożytnych węży Malakusa.

Największą raną Soelji pozostają Wygasłe Ziemie: obszar po dawnym buncie Nanivvy, Yhassaru, Khelem-Tar i świątyń nad Jeziorem Szkarłatnej Mgły. Oficjalnie są dowodem, że sprzeciw wobec Malakusa kończy się zagładą. Nieoficjalnie są miejscem, którego boją się nawet ci, którzy publicznie powtarzają świątynne formuły.

Ważnym punktem pamięci religijnej jest także Arnakka, dawne miasto Pierwszej Świątyni. Przez pierwsze sto lat po Zaćmieniu była centrum władzy Malakusa, zanim ośrodek kultu przeniesiono do Hakki. Dziś leży przy zachodnich szlakach, strzeże starych archiwów, pielgrzymek i opowieści o rzeczach, których kapłani wolą nie wymawiać zbyt głośno.

Szczegółowy opis wojsk i zakonów Soelji znajduje się przy soelijskich formacjach. Ten wpis skupia się na krainie, jej ośrodkach władzy i miejscach, które porządkują mapę Soelji.

Soelja nie jest krainą miast próbujących wywalczyć sobie swobodę, jak Karabak. Jest krainą porządku narzuconego z góry: przez Kodeks Malakusa, kasty, świątynie, legiony i rzekę Catalinę, na której liczy się każdy statek, każdy ładunek i każdą głowę.