Zbiór nadkruszonych znaków i wotów pozostałych po pomniejszych bogach Starej Wiary

Pozostali

Imiona Drugich Bogów, po których zostały obrzędy, przekleństwa, zawodowe kulty i niepewne podania, lecz zbyt mało, by odtworzyć pełne religie.

Nie skreślaj imienia tylko dlatego, że nie pamiętasz modlitwy. Bogowie trwają dłużej niż ich kapłani.

— Mereth z Avenoru, kopista Księgi Drugich Imion dopisek pozostawiony na końcu niepełnego spisu bóstw

Dwustu dwudziestu dwóch

Według Nauki Jidrakk po Pierwszych Bogach przyszli Drudzy Bogowie, którym powierzono rzeki, miasta, rzemiosła, rody, pola, choroby, sny oraz setki innych spraw śmiertelnego życia. Dawne księgi często podają liczbę dwustu dwudziestu dwóch, lecz nie zachował się żaden wiarygodny spis wszystkich imion. Część kapłanów uważała tę liczbę za dokładną, inni za znak pełni stworzenia.

Większość Drugich Bogów zniknęła wraz ze świątyniami, językami i ludami, które oddawały im cześć. Po niektórych zostały pojedyncze wersy pieśni, znaki wyryte na narzędziach albo obrzędy wykonywane przez ludzi nieznających już ich pochodzenia. Poniżej opisano tylko te potęgi, których imiona i znaczenie przetrwały w czymś więcej niż szczątkowej wzmiance, ale nie tworzą dziś kultów równie rozpoznawalnych jak świątynie głównych bogów Starej Wiary.

An-Ksienamei — Królowa, Która Nie Oddała Imienia

Nie wiadomo, czy An-Ksienamei była boginią, wyniesioną królową, potężną nieumarłą czy imieniem, pod którym połączono kilka kultów śmierci. Jej wyznawcy wierzyli, że boskość można wymusić wolą, a pamięć zachowana po śmierci jest ważniejsza niż spokojne odejście. Przeciwnicy oskarżali ją o pożeranie modlitw przeznaczonych dla zmarłych i odbieranie dusz Razinowi. Jej znaki pojawiają się nadal przy grobowcach ludzi, których imiona próbowano wymazać.

Belzuss — Trzeci Świadek

Belzuss patronował nie bogactwu, lecz umowie, cenie, zastawowi i obowiązkowi spłaty. Dawne domy jego kultu były jednocześnie świątyniami, kantorami, skarbcami i sądami handlowymi. Chronił jasne warunki wymiany, ale nie słabszą stronę kontraktu. Kupcy nadal przecinają czasem monetę przed zawarciem ważnej umowy, choć niewielu pamięta, że obie połówki miały stanowić dowód złożony przed Trzecim Świadkiem.

Iftin — Pan Pustych Żagli

Iftin był bogiem wiatru, deszczu, rzek, oddechu i wszystkiego, czego nie da się zatrzymać granicą. Żeglarze prosili go o pomyślny wiatr, młynarze o ruch skrzydeł, a rolnicy o deszcz, wiedząc, że ta sama łaska może zalać pole sąsiada. Jego wspólna religia rozpadła się na liczne miejscowe kulty: Pana Wichru, Ojca Pustych Żagli i Tego, Który Odwraca Dzban. Nie wiadomo, czy były to oblicza jednego boga, czy imiona kilku potęg połączonych dopiero przez późniejszych kapłanów.

Mora Ostatniego Snopa

Dla Mory pozostawiano ostatnią nieskoszoną kępę zboża, aby głód miał gdzie przezimować i nie wszedł do wsi. Dzieciom zabraniano dotykać związanych kłosów, bo miały w nich usłyszeć imiona tych, którzy umrą przed następnymi żniwami. Jedni uczeni uznają Morę za zapomnianą boginię, inni za ducha pola albo ludowe oblicze Beshiah. Na wsiach spór ten nie ma większego znaczenia: ważniejsze jest to, że ostatniego snopa nie wolno zabrać do spichlerza.

Kalimin — Ten od Drugiego Klucza

Kalimin opiekował się zamkami, ucieczką, zgubionymi rzeczami i wszystkim, co ma dwóch właścicieli: tego, który rzecz trzyma, oraz tego, który uważa, że ma do niej prawo. Modlili się do niego złodzieje, więźniowie, przemytnicy, ślusarze i zbiegli niewolnicy. Jego wyznawcy twierdzili, że każde zamknięcie ma drugi klucz, choć nie zawsze jest nim kawałek metalu. Kult nie miał wielkich świątyń, a część badaczy uważa, że samo imię powstało w więziennych celach i dopiero później otrzymało boski rodowód.

Irien — Pani Nieposłusznego Dzieła

Irien patronowała natchnieniu, sztuce i twórczej magii, ale także obsesji, przez którą dzieło zaczynało rządzić swoim twórcą. Szczególną cześć oddawali jej artyści i elfy, choć część szkół Aziela uważała jej naukę za nieodpowiedzialne marnowanie wiedzy. W jednej z genealogii Irien i Iftin są rodzicami Tuluntussa; inne tradycje odrzucają ten rodowód jako późniejszą próbę wyjaśnienia narodzin szaleństwa.

Gogbur — Pierwszy Uczeń Olbrzymów

W najstarszych krasnoludzkich podaniach Gogbur nie zawsze jest bogiem. Bywa pierwszym królem, praojcem kilku rodów albo wojownikiem, któremu olbrzymy przekazały tajemnice kamienia, metalu i budowy podziemnych twierdz. Dopiero późniejsze pieśni uczyniły z niego opiekuna całego narodu krasnoludów. W Karat-Mor i dawnych dominiach częściej wzywa się go jako przodka oraz świadka rzemieślniczych przysiąg niż jako potęgę równą bogom Jidrakk.

Tolin — Pan Pożyczonej Maski

Tolin przetrwał w świętach masek, podczas których na jedną noc wolno było odwrócić role pana i sługi, wyśmiać miejscowego władcę oraz zawiesić dawne spory. Rozejm kończył się o świcie, dlatego jego święto bywało zarówno bezpiecznym ujściem gniewu, jak i okazją do przygotowania zemsty. Nie ma pewności, czy Tolin był samodzielnym bogiem, imieniem miejscowego karnawału czy maską przyjmowaną przez inne bóstwo, gdy porządek świata potrzebował krótkiego odpoczynku.

Imiona bez opowieści

Po Zaćmieniu odnajduje się znaki należące do kultów, których nie potrafi już nazwać żaden kapłan. Archeolodzy rozpoznają powtarzające się symbole, lecz nie wiedzą, czy przedstawiają bóstwo, urząd, ród czy święto. Nauka Jidrakk nazywa stojące za nimi potęgi wymarłymi bogami — takimi, których imiona, świątynie i ostatni wierni zniknęli ze świata. Nie rozstrzyga jednak, czy wraz z kultem umarło również samo bóstwo.

Pozostaje więc pytanie, co wydarzyłoby się, gdyby ktoś ponownie odczytał zapomniane imię, odtworzył modlitwę i złożył pierwszą od stuleci ofiarę. Czy dawny bóg obudziłby się ze snu, powrócił z miejsca, do którego odszedł, czy też odpowiedziałoby coś nowego, przywołane jedynie cudzym imieniem? Puste miejsca w księgach mogą oznaczać śmierć bogów — ale równie dobrze ciszę tych, na których nikt już nie czeka.

Powrót do działu: Bogowie