Zabierzcie drzwi. Jeżeli nie znajdziemy wyjścia, postawimy własne.
Karta kultu
Imiona i tytuły: Opiekun Nieuciszonych; Pan Drugiej Twarzy; Ostatnia Nadzieja; Patron Niemożliwych Dróg
Status: według Nauki Jidrakk późniejsze bóstwo; część genealogii nazywa go synem Irien i Iftina, lecz sam kult nie przywiązuje do tego większej wagi; wielkie świątynie upadły, a jego wyznawcy prowadzą ukryte przytułki, noclegownie i domy dla ludzi, których nie chce przyjąć żadna inna wspólnota
Obszary wpływu: szaleństwo, odmienność, druga natura człowieka, bezdomność, ludzie odrzuceni, sprawy beznadziejne, szaleńcze wyprawy, ostatnia nadzieja i ocalenie przychodzące z najmniej rozsądnej strony
Stronnicy: Arianne i Natien w tradycjach, które łączą opiekę nad słabymi z prawem do schronienia i bezpiecznej drogi; poza tym Tuluntuss przyjmuje przede wszystkim tych, których nie chcą inni bogowie
Napięcia i spory: konflikt z Vergenem oraz kultami wymagającymi porządku, świadectw i odpowiedzialności rodowej; spór o to, kiedy szaleńcza misja jest aktem ostatniej nadziei, a kiedy bezmyślnym narażaniem podopiecznych; oskarżenia o ukrywanie zbiegów, przestępców i ludzi uznanych za opętanych
Symbol: maska pęknięta na dwie nierówne części, ukazujące odmienne twarze tej samej osoby; w szczelinie umieszcza się pojedyncze oko, które ma należeć do Tuluntussa
Sfery: dawne spisy najczęściej łączą Tuluntussa z poznaniem, urokami, ochroną i ograniczonym leczeniem
Czempioni: Letha Trzykrotnie Zgubiona
Bóg szaleńców
Tuluntuss kocha szaleńców nie pomimo ich obłędu, lecz razem z nim. Według jego kapłanów każdy człowiek ma naturę pokazywaną światu oraz drugą, ukrytą głębiej, której czasem sam nie potrafi zrozumieć. U większości obie twarze trzymają się blisko siebie. U innych rozchodzą się tak daleko, że człowiek słyszy głosy, widzi rzeczy niedostępne pozostałym albo budzi się, nie wiedząc, która część jego życia była snem.
Inne kulty próbują tę drugą naturę uleczyć, uciszyć, osądzić albo wypędzić. Tuluntuss ma być jedynym bogiem, który rozumie ją bez tłumaczenia. Nie uważa odmienności za winę ani próbę, którą należy koniecznie przezwyciężyć. Dlatego jego kapłani nie pytają przybysza, kim powinien być. Pytają, jak ma na imię dzisiaj, czego się boi i czy potrafi przespać noc bez zrobienia krzywdy sobie lub komuś obok.
Nie oznacza to, że kult uznaje każdy głos za proroctwo, a każdy czyn szaleńca za święty. Człowieka powstrzymuje się przed przemocą, lecz nie karze za samo istnienie głosu. Kapłani mawiają, że Tuluntuss kocha drugą twarz swoich dzieci, ale nie każde słowo wypowiedziane przez tę twarz jest mądre.
Domy Bez Zamków
Dawne przybytki Tuluntussa nazywano Domami Bez Zamków. Przyjmowały ludzi obłąkanych, bezdomnych, okaleczonych przez wojnę, wyrzuconych z rodzin, porzucone dzieci oraz tych, których inne świątynie uznały za niegodnych pomocy. Można było zostać na jedną noc albo na całe życie. Nikt nie musiał przedstawiać rodowodu, wyznania ani prawdziwego imienia.
Drzwi sypialni nie miały zamków od zewnątrz. Gdy podopieczny zagrażał sobie lub innym, strażnicy czuwali przy nim, czasem przez wiele nocy, ale nie wolno było przykuć go do ściany i nazwać tego opieką. Dom zapewniał posiłek, posłanie, kąpiel oraz zajęcie dostosowane do możliwości mieszkańca. Jedni pracowali w ogrodzie, inni naprawiali odzież, nosili wodę albo tylko siedzieli przy palenisku, dopóki nie byli gotowi zrobić czegoś więcej.
Kapłani rzadko przypominali zwykłe duchowieństwo. Nosili pęknięte maski, odpowiadali na różne imiona i potrafili prowadzić modlitwę, która zaczynała się od rozmowy z nieobecną osobą, a kończyła wspólnym gotowaniem zupy. Zwykli szaleńcy podawali się za kapłanów, kapłani za szaleńców i po pewnym czasie nawet mieszkańcy domu nie zawsze wiedzieli, kto pierwszy otrzymał święcenia. Tuluntussowi miało to nie przeszkadzać.
Ostatnia nadzieja
Do Tuluntussa trafiały sprawy, których nie chciało przyjąć żadne inne bóstwo. Rodziny prosiły jego kapłanów o odnalezienie człowieka zaginionego w przeklętym miejscu. Dowódcy zwracali się do nich, gdy trzeba było przejść drogą uznaną za niemożliwą. Podczas zarazy posyłano ich do zamkniętych dzielnic, a po katastrofach w miejsca, z których ratownicy wycofali się po pierwszych stratach.
Nie dlatego, że wyznawcy Tuluntussa byli nieśmiertelni albo nie odczuwali strachu. Podejmowali się tych zadań, ponieważ dobrze znali stan, w którym cały rozsądny świat uznaje człowieka za straconego. Dla nich „beznadziejny” znaczył jedynie, że skończyły się sposoby akceptowane przez ludzi rozsądnych.
Przed wyprawą kapłan rozbijał glinianą miskę i rozdawał uczestnikom jej fragmenty. Po powrocie próbowano złożyć naczynie ponownie. Brakujące części poświęcano tym, którzy nie wrócili. Jeżeli wracali wszyscy, jednego fragmentu i tak nie wkładano na miejsce — pozostawiano go Tuluntussowi, bo każda szaleńcza misja powinna zachować odrobinę niemożliwego.
Szaleńcze misje
Niektóre zadania kultu brzmiały jak pozbawione sensu. Kapłani przenosili drzwi przez pole bitwy, wieszali dzwon pod wodą, szukali człowieka, który według świadków zmarł dwa razy, albo przez siedem dni podążali za psem niosącym cudzą rękawicę. Czasem za dziwnym poleceniem kryła się wizja. Czasem źle zapamiętane słowa podopiecznego. Czasem nie kryło się nic.
Zdarzało się jednak, że wynoszone przez pole drzwi służyły później jako nosze, zatopiony dzwon wskazywał wejście do podziemnej świątyni, a pies prowadził do jedynego ocalałego człowieka. Takie historie budowały legendę Tuluntussa jako patrona nadziei, która nie potrafi przedstawić rozsądnego planu. O nieudanych wyprawach mówiło się rzadziej, dlatego starsi opiekunowie przypominali, że szaleństwo może znaleźć drogę tam, gdzie rozum się zatrzymał, ale równie łatwo może zgubić wszystkich.
Najbardziej odpowiedzialne Domy nie wysyłały podopiecznych na śmierć tylko dlatego, że ich życie uznano za mniej wartościowe. Uczestnik musiał zgodzić się na wyprawę w chwili, gdy rozumiał pytanie i potrafił odmówić. Sekty, które wykorzystywały obłąkanych jako ofiary albo bezwolne narzędzia, uważano za zdrajców Tuluntussa — choć one same twierdziły, że właśnie ich bóg kocha najbardziej.
Letha Trzykrotnie Zgubiona
Letha trzykrotnie znikała z własnego domu i za każdym razem odnajdywano ją w innym mieście, przekonaną, że przez cały czas mieszkała właśnie tam. Za trzecim razem wróciła sama, prowadząc sześcioro bezdomnych dzieci, niewidomego weterana i kobietę, która od miesięcy nie wypowiedziała ani jednego słowa. Nie potrafiła wyjaśnić, skąd wiedziała, gdzie ich znaleźć.
Zasłynęła później z wypraw ratunkowych podejmowanych po pożarach, oblężeniach i zawaleniach kopalń. Jej plany bywały absurdalne, lecz rzadko były przypadkowe. Letha słuchała słów uznawanych przez innych za bełkot, zapamiętywała powtarzające się obrazy i pozwalała prowadzić się ludziom, którym nikt nie ufał. Kilka razy odnalazła ocalałych tam, gdzie doświadczeni poszukiwacze widzieli wyłącznie śmierć.
Nie wszystkie jej misje kończyły się powodzeniem. Po każdej porażce dopisywała do swojego imienia nazwę miejsca, z którego nikogo nie zdołała wyprowadzić. Pod koniec życia jej pełne imię miało trwać dłużej niż niejedna modlitwa.
Kapłan czy szaleniec
Poza Domami Bez Zamków kult nie posiadał jednolitego stroju ani hierarchii. Kapłan mógł nosić pękniętą maskę, dwie różne rękawice albo tylko zapisywać kolejne imiona na wewnętrznej stronie ubrania. Zwykli szaleńcy podawali się za kapłanów, kapłani za szaleńców, a prześladowani opiekunowie celowo wzmacniali tę niepewność.
Niepewność była częścią wiary. Człowiek proszący o pomoc nie powinien najpierw ustalać, czy rozmawia z wyświęconym kapłanem, mieszkańcem przytułku czy kimś, kto tego ranka wybrał sobie nową rolę. Miał odpowiedzieć na pytanie, które usłyszał. Dla badaczy Nowej Wiary ten brak porządku jest dowodem niebezpiecznej sekty. Dla wyznawców Tuluntussa — przypomnieniem, że rozsądny świat zbyt często nazywa szaleńcem człowieka, którego nie chce wysłuchać.
Po Zaćmieniu
Imię Tuluntussa przetrwało przede wszystkim jako określenie szaleńca oraz patrona planów, które nie powinny się udać. Jawne świątynie nie istnieją. Nieliczne Domy Bez Zamków ukrywają się pod postacią noclegowni, lazaretów dla weteranów, sierocińców i przytułków prowadzonych bez świętych znaków. Czasem zdradza je tylko pęknięta miska stojąca przy drzwiach.
Nowa Wiara oskarża te miejsca o ukrywanie opętanych, zbiegów i ludzi ściganych przez prawo. Nie zawsze bezpodstawnie. Słudzy Tuluntussa uważają jednak, że człowiek powinien najpierw otrzymać posiłek, sen i możliwość wypowiedzenia własnej historii, a dopiero potem stanąć przed sądem. Dla kapłanów Vergena jest to odwrócenie porządku. Dla Tuluntussa — jedyny porządek, jaki ma znaczenie, gdy ktoś puka do ostatnich drzwi.