Symbol Valaee

Valaee

Bogini miłości, piękna i pojednania, której kult ostrzega, że uczucie może zarówno uzdrawiać, jak i odbierać wolność.

Imiona i tytuły: Valji ; Uśmiech Świata; Pani Pokoju; Bogini Piękna

Status: według Nauki Jidrakk należy do późniejszego pokolenia bóstw; jej zakazany kult przetrwał w ruchomych świątyniach, domach muzyki i tajnych ogrodach

Obszary wpływu: miłość, piękno, przyjemność, pożądanie, pojednanie, zazdrość, żałoba i pamięć o bliskich

Stronnicy: Arianne , Richiter , Natien i Iftin; przymierza zależą od tego, czy pokój oraz więzi między ludźmi pozostają dobrowolne

Napięcia i spory: granica między zauroczeniem a przemocą, między pojednaniem a bezkarnością oraz między zachowaniem miłości po śmierci a odmową przyjęcia straty

Symbol: kobieta w białej szacie; w ukrytych wspólnotach również dwa niezwiązane ze sobą kręgi otaczające różę

Sfery: uroki, leczenie (V), nekromancja (III), słońce (V)

Czempioni: Isabell z Cydry, Mokard Bein

Nie przysięgaj, że zawsze będziesz kochać. Tego nie potrafią nakazać nawet bogowie. Przysięgnij, że nie uczynisz z miłości łańcucha, kiedy jej zabraknie.

— Isabell z Cydry do małżonków proszących świątynię Valaee o rozstrzygnięcie sporu

Karta kultu

Imiona i tytuły: Valji; Uśmiech Świata; Pani Pokoju; Bogini Piękna

Status: według Nauki Jidrakk należy do późniejszego pokolenia bóstw; jej zakazany kult przetrwał w ruchomych świątyniach, domach muzyki i tajnych ogrodach

Obszary wpływu: miłość, piękno, przyjemność, pożądanie, pojednanie, zazdrość, żałoba i pamięć o bliskich

Stronnicy: Arianne, Richiter, Natien i Iftin; przymierza zależą od tego, czy pokój oraz więzi między ludźmi pozostają dobrowolne

Napięcia i spory: granica między zauroczeniem a przemocą, między pojednaniem a bezkarnością oraz między zachowaniem miłości po śmierci a odmową przyjęcia straty

Symbol: kobieta w białej szacie; w ukrytych wspólnotach również dwa niezwiązane ze sobą kręgi otaczające różę

Sfery: uroki, leczenie (V), nekromancja (III), słońce (V)

Czempioni: Isabell z Cydry, Mokard Bein


Uśmiech Świata

Valaee, w elfich podaniach nazywana również Valji, patronuje uczuciom, które pozwalają ludziom wyjść poza samotność. Jej imię wypowiadano podczas zaręczyn i zawierania pokoju, ale także przy narodzinach pieśni, po pierwszym tańcu po długiej żałobie oraz wtedy, gdy zwaśnione rody zgadzały się usiąść przy jednym stole. Dawni kapłani mówili, że świat nie trwa wyłącznie dzięki prawu, sile i pracy. Trwa również dlatego, że ktoś uznaje cudze życie za warte własnej troski.

Nie czyniło to Valaee boginią łagodną. Miłość może powstrzymać człowieka przed okrucieństwem, lecz może też usprawiedliwić zazdrość, zemstę i pragnienie posiadania drugiej osoby. Pokój kończy wojnę, ale czasem każe skrzywdzonemu milczeć, aby nie zakłócał zgody możnych. Piękno otwiera drzwi, za którymi brzydota — prawdziwa albo przypisana przez innych — staje się wyrokiem. Kult Valaee od początku zmagał się z pytaniem, czy każde uczucie zasługuje na ochronę tylko dlatego, że jest szczere.

W najbardziej szanowanych świątyniach odpowiedź brzmiała: nie. Uczucie należało do tego, kto je przeżywał, lecz ciało, słowo i decyzja drugiego człowieka pozostawały jego własnością. Kapłanki błogosławiły związki, ale również rozwiązywały przysięgi zawarte pod przymusem. Udzielały schronienia porzuconym małżonkom, a czasem stawały przeciw rodzinom, które traktowały ślub jak umowę handlową.

Miłość i posiadanie

Największy spór w kulcie dotyczył zauroczenia. Jedne wspólnoty uważały je za dar pozwalający uspokoić gniew, otworzyć serce na cudze słowa i zatrzymać przemoc, zanim popłynie krew. Inne przypominały, że uczucie wywołane boską mocą nadal może zostać wykorzystane jak trucizna. Opowieści o arystokratach oddających świątyniom ziemię „z miłości” są dla jednych świadectwem potęgi Valaee, a dla innych dowodem zepsucia jej kapłanek.

Róże Valaee nauczały, że dar wolno stosować jedynie po to, aby powstrzymać bezpośrednią krzywdę, uzyskać możliwość rozmowy albo wyprowadzić prześladowanego człowieka z niebezpieczeństwa. Szkarłatne Lustra rzadziej uznawały takie granice. Twierdziły, że każdy dwór, świątynia i armia posługują się strachem, bogactwem lub przysięgą, by kierować cudzą wolą; magia uroku ma być tylko uczciwsza, ponieważ nie ukrywa, że jest narzędziem wpływu.

Obie tradycje przywołują Valaee. Obie oskarżają drugą o zdradę jej nauk.

Pokój i jego cena

Kapłani Valaee byli cenionymi rozjemcami, ponieważ nie rozpoczynali od winy, lecz od tego, czego każda strona boi się utracić. W sporach między rodami szukali więzi, które przetrwały gniew: wspólnych dzieci, ziemi, pieśni, grobów i pamięci o dawnych przysługach. Ich ugody często okazywały się trwalsze niż wyroki narzucone mieczem.

Ta metoda miała ciemniejszą stronę. Możni chętnie wzywali kapłanki, kiedy należało przekonać ofiary, by zrezygnowały z zemsty, lecz znacznie rzadziej, gdy trzeba było oddać ziemię, ukarać sprawcę albo publicznie przyznać się do winy. W niektórych miastach kult Valaee stał się ozdobą władzy: śpiewał o zgodzie, podczas gdy straż usuwała tych, którzy przypominali o jej cenie.

Dlatego wędrowne Róże powtarzają, że pojednanie bez zadośćuczynienia jest tylko pięknie wypowiedzianym nakazem milczenia. Pokój ma zakończyć krzywdę, nie rozmowę o niej.

Piękno, sztuka i ciało

Valaee nie patronuje jednemu kanonowi urody. Jej kult wyrósł z przekonania, że piękno pojawia się w spojrzeniu, głosie, ruchu, kunszcie i sposobie, w jaki człowiek pozwala innym czuć się przy sobie bezpiecznie. Dawne świątynie utrzymywały muzyków, tancerzy, poetów, perfumiarzy, ogrodników oraz uzdrowicieli zajmujących się bliznami i okaleczeniami.

Mimo tych nauk nie wszystkie wspólnoty były wolne od próżności. Na bogatych dworach kapłaństwo bywało dostępne przede wszystkim dla ludzi uznawanych za pięknych, a uroda stawała się dowodem rzekomej łaski bogini. Róże Valaee odrzuciły ten obyczaj po wojnach religijnych, gdy ich szeregi zapełniły oszpecone uchodźczynie, poparzeni żołnierze i ludzie noszący na ciele ślady prześladowań. W ruchomych świątyniach blizna może być ozdobiona złotym barwnikiem, nie po to, by ukryć ranę, lecz by odebrać ją temu, kto chciał uczynić z niej piętno.

Miłość sięgająca poza grób

Nekromantyczna sfera Valaee nie wyrasta z pragnienia panowania nad zmarłymi. Dotyczy więzi, które nie kończą się wraz ze śmiercią: ostatniego pożegnania, zachowania głosu w pamięci, odnalezienia ciała oraz uwolnienia ducha zatrzymanego przez niewypowiedziane słowa. Kapłanki prowadziły obrzędy dla wdów, rodzin zaginionych i ludzi, którzy nie potrafili przyjąć straty.

Granica pozostaje niebezpieczna. Próba zachowania wspomnienia łatwo zmienia się w odmowę pozwolenia zmarłemu na odejście. Niektóre zakazane domy Valaee oskarżano o przywoływanie duchów dla pocieszenia bogatych patronów albo utrzymywanie pięknych ciał w pozorze życia. Róże potępiają takie praktyki jako ostateczną postać posiadania: miłość, która nie uznaje nawet prawa ukochanej osoby do śmierci.

Święto Serc

Święto Serc (14 sierpnia) było dniem zawierania związków, odnawiania przysiąg, publicznych przeprosin i kończenia sporów. W świątyniach pozostawiano dwa dary: jeden dla osoby kochanej, drugi dla kogoś, komu wyrządzono krzywdę. Daru nie wolno było podpisać, jeśli ofiarodawca oczekiwał wdzięczności albo przebaczenia.

Po delegalizacji kultu święto przetrwało jako noc muzyki, wymiany wstążek i zapalania lamp w oknach. W wielu miejscach obyczaj uchodzi dziś za niewinną tradycję, choć ukryte kapłanki wykorzystują go do odnajdywania ludzi potrzebujących schronienia. Biała wstążka oznacza prośbę o rozmowę, przecięta — potrzebę odejścia z domu bez wiedzy rodziny.

Formacje i zakony

Róże Valaee tworzą wędrowną sieć kapłanek, uzdrowicieli, artystów i przewodników. Przenoszą niewielkie relikwie, prowadzą ruchome świątynie oraz pomagają ludziom uciekającym przed przemocą i przymusowymi związkami. Ich domy pojawiają się jako szkoły muzyki, ogrody lecznicze, trupy teatralne albo gospody znane tylko wtajemniczonym.

Szkarłatne Lustra skupiają czarodziejki i iluzjonistów badających związek piękna, pragnienia i magii. Zapewniają fałszywe twarze oraz nowe tożsamości prześladowanym, lecz oskarża się je również o szantaż, uwodzenie możnych i kierowanie polityką za pomocą cudzych namiętności.

Obie formacje współpracują, kiedy trzeba ochronić wyznawców przed Nową Wiarą. Kiedy nie grozi im wspólny wróg, ich spory o granice wpływu na cudze uczucia potrafią być równie zaciekłe jak dawne wojny doktrynalne.

Moce kapłanów

Zauroczenie — kapłan Valaee może raz dziennie spróbować zauroczyć wybraną osobę. Cel ma prawo do odpowiedniego Rzutu Obronnego. Zauroczona osoba pozostaje pod wpływem tak długo, jak regularnie spotyka kapłana; po trzech dniach bez kontaktu działanie wygasa. Moc pozwala wzbudzić zaufanie, złagodzić wrogość i wydawać łagodne polecenia, lecz nie może zmusić celu do czynu sprzecznego z jego naturą ani do świadomego skrzywdzenia siebie lub bliskich.

W samym kulcie użycie tego daru dla osobistej korzyści pozostaje przedmiotem ostrego sporu. Róże wymagają późniejszego wyznania osobie, że podlegała wpływowi. Szkarłatne Lustra uważają taki nakaz za niebezpieczny luksus ludzi, którzy nigdy nie musieli oszukiwać, aby przeżyć.

Powrót do działu: Bogowie