Nie każda rzecz, która prosi o imię, powinna je od nas otrzymać.
Dziedzice pierwszych strażników
Garam-mal uważa się za spadkobiercę obrońców ustanowionych po buncie Pierwszych Mocy. Jego magowie uczą, że odłamane światy nie zostały całkowicie odcięte od stworzenia. Przez sny, stare ruiny, uszkodzone przejścia i źle prowadzone rytuały przedostają się z nich istoty, które służyły Upadłym albo powstały z ich szczątków.
Nie każda niezwykła istota jest jednak przybyszem i nie każda służy Cieniowi. Garam-mal wymaga najpierw rozpoznania jej natury, pochodzenia oraz więzi utrzymującej ją w Beredunie. Miejscowy duch, dawne bóstwo albo człowiek obdarzony niezwykłą mocą nie powinien być celem wyłącznie dlatego, że budzi lęk. Gdy strażnicy potwierdzą jednak, że byt przybył z odłamanego świata i nie należy do tutejszego porządku, ich obowiązkiem jest go odesłać, związać albo zniszczyć. Według nauk Kościoła właśnie tę misję powierzyła im Matka.
Kościół przechowuje formuły Wysokiej Magii służące do wiązania, przesłuchiwania i odsyłania bytów poza zerwane Świetliste Mosty. Rytuał rozpoczyna się od wyznaczenia granicy, następnie odbiera istocie drogi ucieczki, a dopiero na końcu zmusza ją do ujawnienia imienia albo znaku pochodzenia. Błędna kolejność może pozwolić przybyszowi związać się z prowadzącym obrzęd.
Prawo trzech świadectw
Po dawnych czystkach Garam-mal ustanowił zasadę, według której człowieka, ducha lub miejscowego bóstwa nie wolno ogłosić sługą Cienia na podstawie jednego znaku. Potrzebne są trzy niezależne świadectwa: ślad niepochodzącej z tego świata magii, rozpoznawalna więź z Upadłą Mocą oraz czyn wymierzony w życie albo wolę mieszkańców Beredunu. Każde świadectwo powinien potwierdzić inny strażnik.
Zasada ograniczyła samowolę, ale jej nie zakończyła. W odległych misjach ten sam człowiek potrafi wystąpić jako odkrywca śladu, tłumacz więzi i świadek czynu. Najbardziej rygorystyczne urzędy wymagają więc obecności osoby spoza Kościoła, która ma prawo zapisać sprzeciw w księdze pieczęci.
Urzędy i wędrowni strażnicy
W Tesji Garam-mal działa jawnie. Kościelne urzędy prowadzą archiwa rozpoznanych bytów, gromadzą relacje świadków, szkolą strażników i wysyłają grupy tam, gdzie pojawiają się ślady opętania, uszkodzonego przejścia albo istoty odpornej na zwykłą broń. Pracują w nich magowie, zbrojni, skrybowie i badacze dawnych rytuałów. Poszczególne urzędy przechowują tylko część najgroźniejszych formuł, aby przejęcie jednego archiwum nie oddało w cudze ręce całej wiedzy Kościoła.
Nie mają jednego przywódcy. Najważniejsze decyzje podejmują strażnicy Trzech Pieczęci, którzy odpowiadają za rozpoznanie, związanie i odesłanie.
Poza Tesją strażnicy nie zakładają placówek. Wędrują śladem doniesień, sprawdzają miejsce, wykonują zadanie i ruszają dalej. Jedna grupa może przez wiele miesięcy podążać za bytem zmieniającym ciała, a następnie rozproszyć się zaraz po jego odesłaniu.
Obrońcy i prześladowcy
Garam-mal budzi respekt także wśród ludzi nieuznających jego nauk. Jego strażnicy zamykali przejścia, z których wychodziły istoty odporne na zwykłą broń, oraz uwalniali opętanych bez zabijania nosiciela. Budzi jednak również strach. W historii Kościoła zdarzały się czystki wymierzone w obce duchy, lokalne bóstwa i ludzi obdarzonych niezwykłą mocą, gdy strażnicy uznali samą odmienność za dowód skażenia.
Na północy Beredunu Garam-mal praktycznie nie istnieje jako Kościół. Nie ma tam jawnych urzędów, świątyń ani uznanej hierarchii, dlatego Nowa Wiara nie prowadzi przeciw niemu osobnych prześladowań. O jego naukach wiedzą głównie nieliczni magowie, badacze dawnych kultów i ludzie, którzy zetknęli się z istotami z odłamanych światów.
Nieliczne grupy działają na Północy potajemnie i pozostają w ciągłym ruchu. Przyjmują wiadomości o nienaturalnych zdarzeniach, tropią obcy byt, pozbywają się go i znikają, zanim miejscowa władza zdąży zrozumieć, kim byli. Tajemnica chroni nie tyle przed zorganizowanym polowaniem, ile przed władcami, kapłanami i magami, którzy mogliby przejąć rytuały Garam-mal. Formuły pozwalają bowiem nie tylko odsyłać przybyszy, lecz również sprowadzać ich na cudze ziemie.