Przedstawiciel Szarych Orków

Dane podstawowe

Wzrost:
165-200cm

Waga:
75-120kg

Długość życia:
70-80 lat


Zasady rasowe

Rzuty Obronne:
Refleks -1, Krzepa +3, Siła Woli -1

Darmowy Atut:
Górnictwo, Jeździectwo, Szulerka, Wyrób broni, Wytrzymałość, Zastraszanie

Wrodzone Atuty:
Wściekłość

Modyfikacja Cech:
Siła +2, Kondycja +1, Zręczność -2, Inteligencja -2, Inicjatywa -1, Wytrzymałość +1 (wynik dzielenia Kondycji zaokrąglany w górę)

Dozwolone profesje:
Wojownik, Złodziej, Zabójca, Kapłan (opcjonalnie)

* postać wybiera jeden z Atutów

Opis rasy

Szare Orki wywodzą początek swego ludu od Pielgrzymki. Według ich najstarszej opowieści przodkowie byli elfami z dalekiego Południa, być może z samego Arael. Ghaard wybrał spośród nich tysiąc śmiałków, dał im silne ciała, gniew i wiedzę wojenną, lecz odebrał długowieczność. Nakazał im ruszyć na zachód przez ziemie pełne bestii i demonów. Wędrówka trwała trzy pokolenia i zakończyła się w Gird-Danat, gdzie miał narodzić się nowy lud. W ludzkich księgach można znaleźć inną teorię, według której Orki stworzył Tyranus z upadłego Trighontu, szukając doskonałych żołnierzy. Dla wyznawców Ghaarda jest to nie tylko kłamstwo, ale próba odebrania ich przodkom własnej historii.

Gird-Danat, stolica odległej Galgontii na południowym krańcu kontynentu, pozostaje wzorem, do którego odwołują się rozsiane po świecie klany. Jednym z najważniejszych orczych ośrodków poza starym krajem jest Khar-Danat, warowne miasto na dawnych ziemiach Wielkiej Arkanii. Założyła je armia sprowadzona przez jednego z ostatnich arkańskich władców do obrony południowych traktów. Gdy państwo rozpadło się, a zapłata przestała nadchodzić, Orki zajęły twierdzę oraz okoliczne osady. Od wielu pokoleń Khar-Danat nie utrzymuje kontaktów z Gird-Danat. Zachowało język, kult Ghaarda i wojskowe obyczaje przodków, lecz posiada własnych wodzów, prawa oraz szkoły walki. Ludzie nazywają je czasem drugą Galgontią, choć jego mieszkańcy nie uznają nad sobą władzy południowych królów.

Oddalenie od kolebki nie osłabiło reputacji orczych wojsk. Oddziały Szarych Orków służą w armiach, strzegą traktów i przyjmują kontrakty daleko poza ziemiami własnych klanów. Prawie sto lat temu jedna z takich armii zdobyła Wysokie Twierdze Dankuhinu na południowych rubieżach Askartii. W wielu krajach orczy dowódca, instruktor albo ciężkozbrojny oddział jest wart więcej niż kilkakrotnie liczniejszy zaciąg przypadkowych najemników.

Ghaard nie ma świątyń ani wizerunków. Szare Orki nazywają go bogiem, który idzie, a modlitwę zastępują czynnością potrzebną wspólnocie: sprawdzeniem ostrza, naprawą uprzęży lub opatrzeniem rannego. Nie klękają przed nim, bo według ich kapłanów rozkazał przodkom iść wyprostowanymi.

Wojna zajmuje w ich kulturze ważne miejsce, lecz nie każdy Szary Ork jest żołnierzem. Armia potrzebuje również kowali, hodowców, zwiadowców, medyków, woźniców i ludzi zdolnych utrzymać porządek podczas wielomiesięcznego marszu. Broń oraz pancerz utrzymują w doskonałym stanie, a zaniedbanie powierzonego wyposażenia uchodzi za hańbę. Słyną też z hodowli Murdenów i Danatów, potężnych rumaków zdolnych nieść opancerzonego jeźdźca. Krew tych koni trafiła między innymi do stad ciężkiej jazdy Rogu Traggaru.

Nie wszystkie klany żyją we własnych miastach. Niektóre służą jako najemnicy, strażnicy i nauczyciele walki w ludzkich krainach. Lorsonowie z Moss Eil w Karabaku utrzymują farmę, pilnują osady i szkolą wojowników metodami pochodzącymi z Gird-Danat. Fechmistrz Gordall zasłynął natomiast jako członek Zakonu Węży, który zwrócił się przeciw własnym towarzyszom, gdy zakon porzucił dawne prawa. Takie rody i pojedynczy wędrowcy bywają pierwszymi Szarymi Orkami spotykanymi przez mieszkańców Północy — nie jako najeźdźcy, lecz sąsiedzi związani umową, przysięgą albo wspólnym zagrożeniem.

Szare Orki nazywają siebie również Wysokimi. Od pozostałych orczych ludów odróżnia je nie samo umiłowanie walki, lecz to, że uczyniły z wojny podstawę trwałej cywilizacji. Wznoszą miasta i twierdze, gromadzą zapasy, utrzymują stadniny, kuźnie oraz zbrojownie, a dowodzenie powierzają Orkom szkolonym w tym od młodości. Ich armie opierają się na prawie, hierarchii, logistyce i wyćwiczonych formacjach. Dzięki temu klan może przetrwać śmierć wodza, przegraną bitwę albo wieloletnią wędrówkę bez rozpadu na walczące ze sobą grupy.

Dzikie Orki żyją natomiast w plemionach, które nigdy nie stworzyły własnych miast ani trwałego państwa. Wodzem zostaje zwykle najsilniejszy wojownik albo ten, kto potrafi zgromadzić wokół siebie największą drużynę. Poszczególne plemiona czasem walczą u boku Szarych Orków przeciw wspólnemu wrogowi, służą jako zwiadowcy lub przyjmują udział w wyprawie w zamian za broń i łupy. Takie układy rzadko trwają dłużej niż jedna wojna. Szare Orki uważają Dzikich za niezdyscyplinowanych barbarzyńców, nie dopuszczają ich do własnych rad i powierzają im zadania, w których bardziej liczy się zaciekłość niż utrzymanie szyku. Pogarda ta jest częścią kultury Wysokich Orków, a nie bezstronnym opisem wszystkich Dzikich plemion.

Orki Czarne rozwinęły osobną kulturę związaną z morzem, najazdami i piractwem na Morzu Zachodnim oraz Tesijskim. Z Szarymi utrzymują niewiele kontaktów i nie uznają ich roszczeń do przewodzenia całej rasie. Dlatego określenie „orcza szlachta”, którym posługują się Szare Orki, ma znaczenie przede wszystkim w ich własnych miastach i wśród klanów związanych z tradycją Gird-Danat.

Szary Ork wyruszający w świat może wykonywać polecenie wodza, szukać utraconej części rodowego dziedzictwa, gromadzić środki na wyprawę własnego klanu albo próbować odzyskać imię krewnego usunięte z marszowej pamięci. Może również świadomie porzucić rodzinne miasto, nie odrzucając przy tym Ghaarda — dla jego wyznawców odejście z miejsca, które przestało służyć ludowi, bywa początkiem drogi, a nie zdradą.

Powrót do działu: Rasy