Jedyne, co przetrwało po baronie, to ta opowieść i miecz, który zabrał mu Gerhard.
Kiedy umierają ostatni świadkowie, po bitwie pozostaje pieśń, po zdradzie plotka, a po całym królestwie kilka nazw powtarzanych przy ogniu. Bard żyje z opowiadania takich historii, lecz nie jest wyłącznie grajkiem wynajmowanym do biesiady. Przenosi wiadomości między miastami, pamięta rodowody i dawne przysięgi, rozpoznaje pieśń starszą od państwa, które uznaje ją za własną, i potrafi jednym dobrze dobranym wersem ocalić czyjeś imię albo na zawsze je ośmieszyć.
Nie istnieje jedna szkoła Bardów. Jedni uczą się fachu w gospodach i na jarmarkach, gdzie o uwagę publiczności trzeba walczyć z pijackim gwarem, a nieudany występ może zakończyć się bójką. Inni przenoszą w pieśniach wiadomości, których nie powinien odnaleźć żaden strażnik ani przydrożny rabuś. Bajarze Viscontich przemierzają szlaki razem z taborem, niosąc muzykę, taniec i opowieści tam, gdzie nie docierają biblioteki. Na Ziemiach Północnych Bogów do dziś śpiewa się „Imiona spod śniegu” autorstwa Yrsy Białego Pióra — Bardki, która zapisywała imiona poległych, zanim mróz i zwycięzcy zdążyli wymazać je z pamięci. Bardowie służą także na dworach jako kronikarze oraz posłowie, występują w świątyniach, podróżują z wojskiem albo zbierają historie po karczmach, zanim ktoś zdąży je zakazać.
Bard szybko odkrywa, że ludzie mówią przy nim więcej, niż powinni. Możny chce usłyszeć pochwałę własnego rodu, żołnierz po winie opowiada o rozkazach, kupiec poprawia szczegóły pieśni o dalekim mieście, a karczmarz zawsze wie, kto zapłacił za osobną izbę. Dlatego dobry Bard uczy się słuchać równie pilnie, jak mówić. Jego wiedza jest zbiorem legend, zasłyszanych nazw, dawnych map i pozornie nieistotnych szczegółów, które dopiero we właściwej chwili układają się w odpowiedź.
Sztuka Barda może poruszać coś więcej niż publiczność. Nie studiuje Matrycy jak Mag i nigdy nie osiągnie jego precyzji, lecz potrafi tkać magię poza nią: głosem, rytmem, gestem i wyuczonym następstwem słów. Pieśń może dodać odwagi, odwrócić uwagę albo nadać opowieści siłę, której nie posiada zwykła mowa. Bard umie również korzystać z pergaminów, choć jego wiedza pozostaje szeroka, nierówna i zdobywana częściej w drodze niż pod okiem jednego mistrza.
Dar przekonywania nie czyni Barda uczciwym. Ta sama opowieść może zachować prawdę, usprawiedliwić rzeź albo stworzyć bohatera z człowieka, który dobrze zapłacił. Dwory wynagradzają pochlebstwo, świątynie pilnują słów uznanych za bluźniercze, a władcy wiedzą, że szydercza pieśń wędruje szybciej niż oficjalne obwieszczenie. Bard musi więc pamiętać nie tylko tekst swoich utworów, lecz także miejsca, w których lepiej ich nie wykonywać. Czasem szybkie nogi rzeczywiście są ostatnią częścią występu.
W drużynie Bard jest pośrednikiem, źródłem wiedzy i wszechstronnym wsparciem. Potrafi przemówić tam, gdzie groźba sprowadziłaby kłopoty, rozpoznać zasłyszaną nazwę, użyć pieśni lub prostego czaru i przemknąć się tam, gdzie nie wpuszczono oficjalnego posła. Rzadko dorównuje wojownikowi w walce, magowi w czarach albo złodziejowi w skradaniu, lecz łączy część ich umiejętności i często znajduje wyjście właśnie dlatego, że nie patrzy na problem tylko z jednej strony.
Zasady profesji
Magia
Czary pozamatrycowe i pergaminy
Bard nie korzysta z Matrycy. Tka czary pozamatrycowe oraz potrafi używać przygotowanych pergaminów.
Walka
Własny przyrost Ataku
Za walkę bronią bez biegłości Bard otrzymuje Atak -3. Szczegóły przyrostu Ataku znajdują się w dziale Walka: podstawy.
Pieśni i wiedza
Dyplomacja, występy i wszechstronność
Bard rozpoczyna między innymi z Pieśniami, Wiedzą bajarza, Dyplomacją i znajomością instrumentów. Jest również szkolony w skradaniu, zręcznych palcach, czujnym nasłuchiwaniu i wspinaczce.
Wytrzymałość
+1 co 3 poziomy
Przy obliczaniu bazowej Wytrzymałości wynik dzielenia Kondycji jest zaokrąglany w dół.
Inicjatywa
+1 co 2 poziomy
Premia wynika bezpośrednio z poziomu doświadczenia Barda.
Awans i PD
Koszt poziomu -15%
Bard zdobywa kolejne poziomy szybciej: koszt awansu jest zmniejszony o 15% względem wartości podstawowej.